Bu akşamda sensizliği anılara sarıp içtim
Kaybettikten sonra anlıyor insan
Meğerse hiç kimseyi senin kadar sevmemişim
Bi dönsen
En güzel yerinde biten bu rüya
Yeniden yaşanır istesen
Yıldızları sermezmiyim ayaklarına
Geldiğin yollara toz olmazmıyım
Yine şafak söküyor
Uykuları unuttu gözlerim yine tavanda
Ne vardı diyorum
Ah, bi dönseydin son anda
Şarjörüne hasret sürdüm sazımın
Şimdi hüzün işgalinde yüreğim
Ve ben hala mor salkımlı o sokakta
Bıraktığın yerdeyim

Yıldızlarla avunuyorum şimdi gözlerin diye
Oysaki varlığında yıldızlar aklıma gelmezdi bile
Yaşanan tek gerçek var şimdi
Avutan yıldızları görürümde gözlerin şimdi nerelerde

Ve gözlerin gelir geçer içimden
Su içerken sen
Sokulurken akşam kızıllığına
Ekmeği bölerken
Yanmışsam yıllar nasıl geçmişse aradan
Şarkılar kolay sanmışsa unutmayı
Şiirler yalan yazmışssa ayarılığı
Körolsun gözlerim unuttuysam adını
An gibi aklımdasın
Gelir geçer gemiler belki sende gecersin diye
Bir kumru konar her sabah pencereye
Bir miladı taşır gece bir yıldız
Hani soğuk olur üşürsün hani aklın karışır
Bu bir divaneliktir gönül aha alışır

Bazen bir şey geçer içinden insanın
En ücra yerlerinden cesaret gibi bir şey
Ne olacak işte kömür yanmıyorsa eskisi kadar güzel
Fasulyenin tadı yoksa
Şarkılar yakmıyorsa içini
Sadri Alışık öyle güzel ağlamıyorsa
Aşık olmayı beceremiyorsa İzzet Günay
Mahallenin en güzel kızına
Denizin tuzu
Yalnızlığın bahanesi yoksa
Bir bıçak saplanınca yüreğinin tam ortasına
Zannetmeki ölmek zor
Ölmek kolay

Bu da geçer
Her sabah kanayacak değil ya
Bakarsın taze ekmek çıkarır köşedeki fırın
Biraz da helvası bizim bakkalın
Senden ayırdığım üç beş zeytin
Otururum sofraya
Her lokmada geçer acısı belki bırakılmışlığın
Bende unuturum nasıl unutulursa sana susuzluğum
Ve nasıl becerdiysem kahrolmayı
Öyle unuturum

Ne özgürce uçsun martılar
Ne de sessizce açsın güller
Yüz hatlarını ne zaman unutuversem
Tümden yakasım geliyor bu şehri
Bu kalem tutan ellerim
Bu kağıt, bu bulutlar
Bu seni bana vermeyen dağlar
Tükensin de
Fırçamı batırıp kalbime
Ellerini çizeyim istiyorum geçtiğin sokaklara
Yağmurun gelsin evime
Yokluğunun yelleri essin üstüme
Bırakıp da gitmeden bu şiiri

Soytarılık etmeden güldürebilmek seni
Ekmek çalmadan doyurabilmek
Ve haksızlık etmeden doğan güneşe
Bütün aydınlıkları içine süzebilmek gibi
Mülteci isteklerim oldu ara sıra, biliyorsun..
Şimdi iyi niyetlerimi
Bir bir yargılayıp asıyorum
Bu son olsun be..bu son olsun!
Bu da benim sana
Ayrılırken mazeretim olsun

Sen, gelinceye kadar;
Pencerem kapalı duracak,
Rüzgâr gelmesin diye.

Artık, perdeleri açmayacağım
Gün ışığı girmesin diye.

Sonra, kahrolacağım.
Bu karanlıkta,
bu derin yalnızlıkta...

Ve günlerce,
gecelerce haykıracağım
Nerdesin diye...

Ey sevgili,
Bir gün gelir de;
Aşkın silinirse yüreğimden,
Geç karşıma, seyret;
Parçalar koptuğunu ciğerimden

Seni, bağırabilsem seni,
Dipsiz kuyulara,
Akan yıldıza.
Bir kibrit çöpüne varana,
Okyanusun en ıssız dalgasına
Düşmüş bir kibrit çöpüne.

Hadi gidiyorsun
Yürekten kan gidiyor,sen gidiyorsun
Herşey gidiyor
Gökte bulut,dağda kar,düzde kervan gidiyor
Solgun bir gül oluyor insan
Bir demet kar çiçeği ölüyor,sen gidiyorsun
Ne ucuz yaşıyorsun,ne kolay
Bir kristal gibi ellerimden düşüyorsun
Bakma öyle
Ben kanıyorum sen üşüyorsun

Unutmak kolay olsa, bunu herkes yapardı
Avunmak çâre ise, gönül bir pay kapardı
Silinmez izler mevcûd, yüreğime nakşolmuş
Öyle olmamış olsa, belki çoktan kopardı

Veremediğim yüksük, son sayfada duruyor
Sanki o da kederli, sâhibini soruyor
Hıçkırıklarım artıp, yığılıyorum yere
Taşan göz pınarlarım, zannetme ki kuruyor!..

Kanepeye yaslanıp, hüngür-hüngür ağladım
Erkekler ağlamazmış, seller gibi çağladım
Verem olurcasına, ciğerimi dağladım
Yokluğunda varlığın, zâten tek avunduğum
Bir gün dönersin diye, yine ümid bağladım

Bir gün baksam ki gelmişsin..
Ne yüzünde bir gölge
Şaşırmış kalmışım birdenbire çaresiz.
Dökülmüş yüreğime gökyüzünden yıldızlare,ne dilinde sitem var

sevmek kimi zaman rezilce korkudur
insan bir akşam üstü ansızın yorulur
tutsak ustura ağzında yaşamaktan
kimi zaman ellerini kırar tutkusu
birkaç hayat çıkarır yaşamasından
hangi kapıyı çalsa kimi zaman
arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu

Bırakma beni sevdiğim,
Gidişine dayanamam!
Hasret gözyaşlarınla
Kendimi avutamam.
Dönerim dersin ama
Kadere inanamam.
Bıraktığın anılarınla
Ben,sensiz yaşayamam