Ah Be Nasrettin Hocam...


Ah Nasrettin Hoca...

http://www.ufukturu.net/yazar/2141-ah-be-nasrettin-hocam.html

Şimdilerde senin göle maya çaldığın yerde,

Ya tutarsa deyip ellerinde salatalık, gölde cacık yapmayı düşünenlerle doldu âlem

Tabi bizde antrenmansız değiliz hani

Ye kürküm ye deyip her türlü post yemek yedirmeyi, kimseler davranmadan kendimiz bindiğimiz dalı kesmeyi de öğrenmedik değil hani

Belki canımız daha az acır diye

Kim bilir, belki


Ah de vefa ile

Bu maskeli baloda en az can acıtanından kostüm giyip gülümsemek,

Sirkte en taze duygularımızı nasırlaştırarak ip üzerinde en uzun mesafede yürümek

Ne aşağı, ne de ardına bakmadan



Hani senin şu filli hikâyende Nasrettin Hocam

Kimi zamanda ardımıza baktığımızda yalnız bırakıldığımızı hissediyoruz tabi

Ama ahde vefa mız önce kendimize ya,

Acıtmıyor o yalnızlık canımızı

Ve

Tıpkı senin hikâyelerinde ki gibi eğlenceli ama bir o kadar da öğretici düzen alıyor hayatımızın her rengi



En güzeli;

Bu gölde, kürklü kostümlerimle maya çalarken ve fillerden korkanlarda arkamda ve bir akrobasi arenasında cacığın nanesini atacak insanları da beklemek ve bekler iken ah de vefa ile aileme gülümsemek

Ne okuyorsun...

Genelde hep şöyle olur. Arkadaş ziyaretlerine gittiğimde, hani şöyle üstünü başını süzmekten ziyade, masasının üzerini ya da eş görev yapan sehpa vs maddeleri süzerekten hangi kitap ya da dergiyi okur ona bakarım...



Bu belki de benim en tuhaf ama karşı koyamadığım davranışım, şiddetle kendimi kınamakla beraber böyle yapmaktan da kendi alıkoyamaz durumdayım

Ne okuyorsun? Bremen Mızıkacıları

Sabahın sekizinde odamda yaşanan kitap okuma seansları bunları mutlaka yapmalıyız, Efe anlatıyor ben dinliyorum, Efe anlatıyor ben öğreniyorum

Artık 15. ayında minik Efe...

Bugünlerde sabahları genellikle odamın kapısından minik bir erkek sesleniyor

-Teyzeeee,

Annesinin çantasına koyduğu kitaplarla ve evrak çantamı sürüyerek odama dalıyor

Önce yatakta küçük bir boğuşma ve sevgi hareketleri yapıp özlem gideriyoruz, sonra annesinin hazırlamış olduğu çantadan kitaplarını çıkartmaya başlıyor, içlerinden bir kitap seçiyorEn çokta Bremen mızıkacılarına ilgisi var Konuşamıyoruz daha tabi Tek kelimelik bozuk ama kendi çapında büyük cümleler ve ona eşlik eden vücut dili

Başlıyor anlatmaya

Aiii, hav hav, pisi pisi, üüürürüüüüüüü

Ama bunları çıkartırken içinde öyle bir heyecan var ki… dinle dinle diyor dikkatimin başka yere dağılmasına çıldırıyor ve tekrar anlatıyor bende ona eşlik ediyorum aiii, hav hav, pisi pisi,üüürüürüüüüüü


Ne okuyorsun? Köpeklerde Ferma eğitimi

Niçin?

Bizim 3,5 aylık Cana arazide ferma çalıştırmak için, hani imkânlar kısıtlı ise imkânları kendi ayağıma getirip internet ve bulabildiğim yazılı kaynakları toplayıp, köpeğim Canıda karşıma alıp, hadi kızım

Aha Kuyruk tamam da, ayak yarım kalkıyor, milletin 2 aylık köpeği tam ferma veriyor, ha gayret biraz daha oku, biraz daha çalıştır, yormadan, günde 5 dakika, bıktırmadan



Anlaşıldığı üzere, okuduklarım eğitim amaçlı, başka kitaba yer yok, zaman yok

İşle ilgili kanun tüzük yönetmelik, haberleri dinlemek istemiyorum, gazete de okumak istemiyorum, hele internetteki haber sitelerinin hiç birini takip etmiyorum Keyfim kaçıyor, bazen kalp krizi geçirecekmiş gibi hissediyorum kendimiYüreğim kaldırmıyor



Bugünlerde, evimin kapısını dünyaya açan interneti reddediyorum, TV deki haber, açık oturum gibi programları da

Ne kadar aksiyon filmi varsa sabaha kadar izliyorum, Maksat kafam dağılsın, bide yabancı dilimi geliştireyim vs Olmadı tekrarlarını veriyorlar, oturup yine izliyorum derkenKanalları zapingler iken yine takıldımBir haber programı Kayıp Gül ve
yazarı Serdar Özkan ı tanıtıyorlar.

Ülkemizde 6 yıl önce çıkmış, ama 2000 baskısı olmuş ama her nedense pek duyulmamış, hoş artık çok zor, ülkemizde her şeyde ve her yerde olduğu gibi genç yazarlara da yer yok Sen dur bir köşede deyip yaşları 50 - 60 ila arasında ki yazarlarımız senede 2- 3 kitap çıkartıyor bizde aaa diye saldırıyoruz, peynir ekmek gibi satın alıyoruz. Maskat sadece almak Gençlerin önü bu şekilde tıkalı iken bu kardeşimiz boş durmamış ve Kayıp Gül adlı kitabı tam 29 dilde basılmış ve dünya listelerinde bir numara Bu olağan üstü bir güzellik ve başarı Martı ve Simyacı okuyucuları bu kitabında mutlaka okunması taraftarı Düşünsenize Hintçe yerli bir lehçe ile de baskısı çıkmışOrhan Pamuklar ve diğerleri daha 2 yada 3 dille baskı yapacağız diye cırmalarken, ülkemiz üzerinden edebiyatı da siyasallaştırıp ne kadar okur çekebilirim diğer yabancı ülkelerden deyip evrenselleşmeye çalışırken, genç arkadaşımız rüzgar gibi geliyor, kimseleri karalamadan, kendine özgü yorumları ile evrensel bir duygu ile



Nedir bu evrensel duyguNedir 29 dilde o kadar insanı bir arada bir kitapta toplamının altın formülüBiz artık ülkede birbirimizi böle böle stoplazmik bölünmenin en komik bir halini alır iken, nedir diye soruyorum

Tam o sırada düşüncelerimi okumuşçasına

Şöyle tarif ediyor genç yazar

Görünüşlerimiz, yaşadığımız yerler haricinde aslında hepimiz aynı duyguları taşıyan insanlarız, dillerimiz farklı ama kalp, gönül gözlerimiz aynıBelki bu yüzdendir kitabımın beğenilmesi diyor.



Ne okuyorsun? Bremen Mızıkacıları

Ne okuyorsun? Köpeklerde Ferma eğitimi



Dillerimiz farklı, ama minik Efem Bremen Mızıkacılarındaki küçük dostların hikâyesi ile büyüyor Köpeğim can dünyanın dört bir yanında ki köpek ile aynı eğitimi tek bir kitaptan alıyor

Aynı gönül gözü ile

Saygılar bizden olsun Efem

http://www.ufukturu.net/yazar/1656-ne-okuyorsun.html‏

Yaşadığım Bu Hayat Benim Seçimim.
Sizlere bu kitaptan bahsetmek istiyorum, aslında çok sevdiğim bir ağabeyimin tavsiyesidir, oda henüz yeni başlamış.
Gerçekten okunası sürükleyici ve de insanoğlunun asıl arayışını yani Huzuru tasvir eden betimlemelerle doluKahramanımız Christopher McCandlessbankahesabındaki 25 000 doları bir hayır kurumuna yatırır ve sıfır bir şekilde Alaskaya gider, dört ay sonra ise çürümüş bedeni bir avcı tarafından bulunacaktır

Ve sonunda şunu eklemişYAŞADIĞIM BU HAYAT BENİM SEÇİMİM."

Üzülmedim de değil doğrusu, depresif bir durum

Ama yine de saygı duyulur Nede olsa at binenin ( işi bilenin) kılıç kuşananın değil mi?


Hep şöyle derler yaşadığın hayattan memnun değilsen sen o hayata ayak uydurmalısın, belki o zaman huzuru bulursun

Hayır, efendim, ne münasebet

Ters giden bir şeyler vardı, asıl kimliklerimizle bir şeyler beceremezken, ailelerinin, paranın ya da üniversite diplomalarının giydirdiği etiketler ile sosyalistlik oyunu oynayan bir sürü insana tanık oldum Hani gidiyorlar, kentin en lüks eğlence kulüplerinde içkinin kendilerini en komik hale getirdiği vakte ya da içkinin kendilerine vermiş olduğu özgüven ile konuşmayı becerene kadar eğleniyorlar ya Sosyalistlere de saygı duyarım ama böyle yaşatanlar benim tarzım değildi.

Hıma, ben bu ortamı reddettim Saygı duyulacak hiçbir tarafı yoktu çünkü.

O muhabbetler öyle bir ortama dönüşüyordu ki Neyse

Çevremde onlarla dolu bir sürü insan olmasındansa evimde oturup annemle babamla olmak en keyif aldığım şey idi

Caretta carettalarla ilgili dernekleşmeye çalışıyoruz, toplamışım bir sürü kanıt, afiş vs Ya da balığa gitmek istiyorum… Sen kadınsın stop plz.. Kadın olmak bu tarz etkinliklerden mahrum kalmak mı idi… Bir süre de kafam bu saçma düşünce ile yoruldu durdu

Kentler her nedense 5 yılda bir siyasallaşma sürecine girerler ve her nedense üye ya da delege olmayanların parti binalarına girmediği, söz hakkı verilmediği zamanlar unutulur siyasiler bu kez vatandaşın evine gider, paralar döner, sözler verilir

Halk aptal iyi bilen onlardır sanki

Atatürkçü düşünce üzerinden, ılımlı İslam sözcüklerinden prim elde edilmeye çalışılır Kimileri açılım ister Kimileri küçücük çocukları bir araya getirir TV programında ve küçük çocukların beyinleri sulandırılır olmayan ama olmuş gibi varsayılan sorunlarla

Hiç unutmam yine bu siyasallaşma sürecinde bu benim işime de mani olsa da, kalabalık görünmek için üstelik üzerine birde 50 TL vererek götürüldüğüm yerde otobüsten inip başka bir siyasi partinin mitingine atıverdim kendimi

O ideolojiden ya da partiden değildim ama kendi istediğim yerde idim…

Ve mutluydum&

At binenin kılıç kuşananındı

Şimdi ne oldu

Ben işimden de olsam yine mimardım

Ama artık onların oturacakları koltukları yoktu

Belki beni ya da o an içinde yaşamış olduğum durumu koltukları olmayınca daha iyi anladılar

Ya da hiç akıllarına gelmedi

O 50 TL ye de küçük bir bebeğe ayakkabı aldım, geri kalanına da bir sürü kırmızı gül

Ve dönerken her indiğim kentin dinlenme tesisinde birer ikişer bıraktım



Ve Laik bir Türk idim, dinim İslam, mezhebim Hanefi Ama Alevi Bekir Amcamın saz eşliğinde söylediği türküleri dinleyerek, Laz Ayşe Teyzemin ballı ketelerini ve Bitlisli İsa ağabeyinin gömme otlu peynirlerini yiyerek büyüdük Onlarda bizim batırıklarımızı içtiler Ve bizler çok mutluyduk

Fazıl Sayın bir ara ne dediğini hatırlayalım



"Sabah 06.30'da kalkıyorum, köpeğimi gezdirmek için. Cebimde poşetim... Köpeğim bir şey yaparsa temizlemek için. Sonra bir bakıyorum biri köpeğine yolun
ortasında yaptırmış bırakıp gitmiş. İlk terk etme nedenim bu. Sonra eve geliyorum. Gazetelere bakıyorum. Üç-beş kez de orada terk ediyorum. Televizyon seyrederken de öyle. Mesela buraya gelirken Maslak'ta trafikte takılınca bas bas bağırmak istedim 'gitmek istiyorum' diye. Ama akşam üstü burnuma taze simitle irmik helvası kokusu gelince 'yok iyi burası, kalayım ben burada' diyorum. Kolay mı öyle gitmek."



Evet, kolay değil öyle çekip gitmek Fazıl Say

Şimdi ben, köpeğimle birlikte, yaptığım yerlerde gezinmenin mutluluğunu yaşar iken ya da denize olta sallayıp, artık carettalarla ilgili daha çok şey yaparken hiç kimsenin zorbası altında kalmadan, güzel canım ülkemin güzelliğinin keyfini çıkartıyorumYAŞADIĞIM BU HAYAT BENİM SEÇİMİM."

Ve ben biliyorum ki, bizim gibi binlercesi, onbinlercesi var

Tıpkı roman kahramanının yaptığı gibi, huzurlu yaşamak ve de istediklerimizi yapabilmek adına, önemlisi gelecek nesillere yaşanılabilir bir ülke adına canını feda edebilecek gitmek istiyorum ama taze simit kokusu diyen koca bir Türk ulusu var

Nede olsa at binenin kılıç kuşananın değil mi?

Yabana Doğru

Yabana Doğru toplum tarafından onaylanmış bir hayat idealini yansıtan tüm ölçütleri bir kenara bırakarak doğada yaşamaya giden genç bir adamın gerçek yaşam öyküsü. Sean Penn tarafından Eddie Vedder'ın unutulmaz müzikleri eşliğinde sinemaya da uyarlanan ve En İyi Film dalında Oskar adayı da olan Yabana Doğru, insanın arayışlarını, toplumun tuzaklarını, bireyin çıkmazlarını ve yaşadığımız hayatları bizlere sorgulatacak, akıllardan kolay kolay silinmeyecek gerçek bir öykü.

Christopher McCandless, banka hesabındaki 25,000 doları bir hayır kurumuna bağışladı, arabasını çölün ortasında bırakıp sahip olduğu şeylerin çoğundan kurtuldu ve cüzdanındaki tüm parayı yakarak yola koyuldu. Alaska'ya gitti ve doğada tek başına olmanın türlü zorlukları karşısında yılmadan, kendinden başka kimseye tabi olmayacağı alternatif bir yaşam arayışına çıktı.

Paradan, kariyerden, ailevi sorumluluklardan, toplumsal yükümlülüklerden uzakta kendi yaşamını kendi kurmayı seçti.
Dört ay sonra, çürümeye yüz tutmuş cansız bedeni bir geyik avcısı tarafından bulunacaktı.

"Birbirimizi yeniden görene değin aradan çok uzun zaman geçebilir. Ama Alaska'dan tek parça dönebilirsem, benden haber alacağına emin olabilirsin. Sana önerdiğim şeyi tekrarlamak istiyorum; yaşam tarzında köklü bir değişiklik yapmalı, daha önce hiç duymadığın ya da yapmakta kararsız kaldığın türden şeylerin tamamını yapmaya başlamalısın. Çoğu insan onları mutsuz eden koşullarda yaşıyor ve gene de bunu değiştirmek için hiçbir şey yapmıyorlar. Çünkü güvenli, rahat, rutin bir hayata koşullanmış durumdalar. Tüm bunlar huzur veriyor gibi görünse de insanın içindeki maceracı ruh için kesin olarak belirlenmiş bir gelecekten daha yıkıcı bir şey düşünemiyorum. İnsanın yaşama arzusunun özünde macera tutkusu yer alır. Yaşamın keyfi yeni deneyimlerde yatar, bu yüzden sürekli değişen bir ufuktan daha büyük keyif olamaz."

"YAŞADIĞIM BU HAYAT BENİM SEÇİMİM."

Sen sarayda ne yapıyordun???
Biz obalarda kıllı çadırlarda yaşıyorduk o zamanlar
Ben Anadolu Parsı avlıyordum farzet nesillerini ben mi tükettim acaba

Anadoluda kıllı çadırlarda saray yüzü görmez iken bir tek oymak beyimizi bilir iken başladık ava ....

Dedelerimiz atlı süvari olunca, obalarda erkek kalmayıp 3 erkeğe 1 kadının düştüğü zamanlarda ,analarımız ava gider avlanırmış

Anadoluda ki analarımız yeryüzündeki amazonların en irisi, güçlüsü ve de yüreklisi imiş ,bizim bize setter getiren dedelerimiz olmamış, dağdaki kutları, atları,geyikleri ,Anadolu Parslarını alıp eğitmiş annelerimiz

hatta kimilerinin sütünü içip süt kardeş olmuşuz ,köpüklü yayık ayranı,kımız,kefir içkimiz olmuş

Ben kadınlardan bahsediyorum

Erkekler savaşa gitmiş,,Eee sağda solda erkek kalmayınca avı da kendimiz öğrendik tabi ,zaten insanoğlunda iç güdüsel olarak bu var ,ki Anadolu kadınlarının bir özelliği erkekler kadar güçlü olmaları ve erkek işi yapmaları değil mi?

Hoş hala yapıyoruz da, kader utansın.

Soy ağacıma bakınca, bir tek Anadolu da ki geçmişi kendime yakın buldum, Buldum çünkü hayatları boyunca 3 çocuğunu yetiştirmek için Türkiye nin ücra köşelerinde gezen ailenin bir av geçmişi ve kızına avı öğreten birinin doğal olarak olmaması gerek Genelde azami 3 kolalı mendil, kolalı yaka ve boyalı parlak rugan ayakkabılarla okula giden temizlik abidesi titiz bir öğrenci olmaktan asla kaçınamadım

Böylesine daraltılmış bir dünyada tek lüksüm yağmur birikintilerindeki kurbağa larvalarına, ucuna örgü ipliği takılmış eğreti bir sopa ile olta yapıp olta sallamaktı

Denizim yağmur birikintileri, balıklarım kurbağa larvaları idi Bir gün larvaların sudan çıkıp 4 ayaklı bir kurbağaya dönüştüğü gerçeğini öğrendiğimde ise yıkılmıştımAvrupa kültürünün ülkemize karıştığı ve Avrupa masal kitaplarını dinleyerek uyuduğumuz masallarla dolu bir yaşam mozaiğimizin olduğu çocukluk dönemimde, kurbağa prensi kurtaran prensesin ben olacağını düşünmeye başlamıştım artık

Ama öptüğüm hiçbir kurbağa asla suda yüzen larvaya dönüşmüyordu, üstelik siğil denen şeyler bırakıp titizlik paradoksumu yok ediyorlardı, Film bu noktada dondu. Yaklaşık yirmi küsur yıl sonra ve otuzlu yaşlarımın içerisinde tam on yıldır amatör olta balıkçısı olarak buldum kendimi

Her şeyin bir sebebi vardır derler ya, filmin donan kısmında, eğitimlerimizin bizi hayat kavgasına, para kazanma mücadelesine sürüklediği anlar vardır ve bu an beni küçük bir sahil kasabasına atmıştır

Ve içerisindeki çocuğu asla öldürmeyen birisi olarak aynı yerden devam ediyorum ama bu kez otuzlu yaşlarda ve denizlerde Her balıkçı erkeğin bir denizkızı fantezisi varmış derler, hatta bir keresinde denizkızı heykeline elinde bira ile sarılıp ağlayan bir beye bire bir şahit olmuşluğumda vardır

Bir kadın olarak Anadolu da ki kadınlarımıza bu güzel av geçmişlerinden ve olağan üstü yaşam mücadelelerinden dolayı büyük saygı duyuyorum, Sıra bana gelince de, ben sarayda ne mi yapıyordum? Ben sarayda kurbağa prensi larvaya dönüştürmeye çalışan ve asla başarılı olamayan zavallı bir prensestim Bu da benim fantezim tıpkı denizkızını bekleyenler gibi
Saygılar bizden olsun efem

Biz Eskiden

Saat 24.00 olmuştur. Artık, çocuklar yatmış, evin hanımı mutfakta ki işlerini halletmektedir, evin reisi sanki eve giren bir hırsız edası ile ayakuçlarına basarak hedefe doğru ilerlemektedir...



Önce mutfakta ki karısına bakar, sonra da uyumakta olan çocukları bir kolaçan eder, sonra yatak odasından aldığı gibi bilgisayarını oturma odasına geçer ve hemen internete bağlanır Eşi durumu fark edince, karıcım banka hesaplarına bakıyorum bu yaz gideceğimiz tatil için ne kadar birikmişimiz var, bakmışken de nereye gidebiliriz bir araştırayım, olmazsa rezervasyonu netten yaparız, haylazlardan pc ye bakma sırası bize gelmiyor ki, biliyorsun iş yerinde de yasak

Kadın okey der ve odasına çekilir

YalanKülliyen yalan

Eş herkes gittikten sonra sabah saat üçe kadar yolu var, internette açtığı sanal kimliklerle arkadaşlık sitelerine girip muhabbet etmektedir

- Selam nasılsın aşkım, annemler daha yeni yattı ( eşi ) ancak girebildim Günün nasıl geçti, sorma ya annemlerle ( eşi ve çocukları ) beraber tatile gidiyoruz, seni göremeyeceğim için çok üzgünüm,

eee üzerinde ne var ?





İş yerinde dinlenme saatinde herkes şu konuyu konuşmaktadır (Yalan Külliyen yalan



Ay valla ben sanal muhabbetlerden hoşlanmıyorum, genelde msn yi iş için kullanırım, onun haricinde çevirim dışıyımdır, hani bide online görüp bana yazıyorsanız eğer cevap veremezsem çok yoğunumdur, inanın netle uğraşacak vaktim yok Yeni arkadaşlık siteleri çıkmış, nasıl girilir, nerden hesap açılır anlamam bile

Ve herkes kafası ile onaylar fikirdedir nedense Kimsenin netle uğraşacak vakti yoktur Bunu söylerken de gurupta, söylenenleri büyük bir itina ile onaylayan iki ayrı evli arkadaş göz göze gelir, çünkü aralarında müthiş bir sır vardır

İkisi de nette açtıkları sanal kimlik ile birbirlerine âşık olmuştur Ve buluşmaya karar vermişlerdir, hay Allah karşılaştıklarında ikisi de aynı yerde çalışan mesai arkadaşlarıdır ve ikisi de erkektir



Geçenlerde uzun süredir görmediğim bir arkadaşla nette dertleşeyim dedim, canımız sıkılıyor vs falan anlatıyoruz birbirimize, bana demez mi; Ya Arzucuğum şahsen ben kendi adıma nette yüze yakın kişi ile tanışmış, bunlardan birçoğu ile sanal flört etmiş çoğu ile de birkaç kez bir araya gelmişimidir Sende dene iyi geliyor, hiç tanımadığın birilerine derdini anlatmak..

Ne !!! Hönk Kardeşim bugüne bugün doktorlar ve ilaçlar ne güne duruyor, hiç tanımadığım birine derdimi anlatacak kadar düştüysem pes derim başka da bir şey demem



On yaşında yakın akrabalık derecesinde ki bir ufaklık hepimizin de bulunduğu ortamda birden bir soru yöneltiyor bana

- ya siz önceleri nasıl yaşıyordunuz, internet ve cep telefonu olmadan önce yani

Bu hayli zor ve ben gibi otuzlu yaşlarından gün alan bir bayan için incitici bir soru idi, incindim valla

Eskiden, biz eskiden diye söze başlayan büyüklerimize kızardık, başıma geldi, hay Allah

Onlara bunu anlatması çok zor, çünkü onlar doğduklarında evlerinde bilgisayarları ve her ebeveyninin kendi şahsına ait cep telefonları var olarak doğdular



Ve ekledi google olmadan mesela dediHaydaaaNereden başlasam ki sözeİnanamıyorum, biz eskidenle başlayan bir cümle kurmak zorundayım



Bak canım, ansiklopediler vardı, hala var ama internet ansiklopedisi olan google ya da başka bir site değil Genelde isimleri; Anabritannica,Memo Larousse, Meydan Larousse olan kitap şeklinde bilgi bankaları Eline alır açar ve alfabetik tanımlamalar ile kullanır istediğin bilgiye ulaşırsın Birde kütüphaneler vardır, il halk kütüphaneleri, okul kütüphaneleri Orada bir sürü ansiklopedi ve kitap vardır, bir kart alır içeri girer ve büyük bir itina ile istediğin kitabı seçer, bu arada orada masa sandalyeler vardır, oturur çıkartırsın defterini kalemini, istediğin bilgiyi bulunca saatlerce yazar sonra kitabı teslim eder ve çıkarsın Gerçi şimdi müze gibi oldular bu kütüphaneler ya hadi hayırlısı, yakında bizim dönemimizden kalma mumyaları da getirip koyarlar tam olur



Okulda projeleri elle çizer, rapido kalem ve aydınger kâğıdı kullanırdık, autocad ve renkli kartuş sorunlarımız olmazdı, oyunlarımız, tombala, okey tahtaları, beş tas vb gibi olurdu... Bilgisayarda oynadığın oyunlara gelince, biz onların gerçeğini oynuyorduk, sen ise sanal olanını oynuyorsun Telefona gelince; jeton vardı, birde kartlı telefonlar girersin sıraya, adama gibi sıranı bekler telefonunu açar çeker gidersin. Oh be anladı ya da anlamadı ben anlattım ya içim rahat


Geçenlerde yazıcım bozuldu, avukatım bir belge istemişti acil...( projelerle alakalı)

Bende autocad programı kullandığım için ve her pc de autocad olmadığı için flash bellekte işe yaramadı ve bilgisayarımı kaptığım gibi bir internet cafeye gittim

Acil su projeleri sizin yazıcıdan benim bilgisayarı kullanarak çıkarmak istiyorum dedim, hay hay dedi cafe sahibi...



Birde beni girişteki kendi masasına oturtmaz mı, buyurun istediğiniz şekilde hareket edin...

Bende ki hali görseniz... Yüzümü falan saklıyorum... Tanıdık birisi görecekte klass sarsılacak diye ödüm koptu... cafede işi bitenler önüme bozuk para atıyor ya da yeni gelenler boş pc var mı diye soruyor, nasıl utandım bilemezsiniz. O anda bu benim için sonsuz bir gereklilikti. Ve interneti dış dünyaya evlerimizden açılan bir bilgi penceresi olduğunu kabullenenlerdenim. Ama yukarıda saydığım nedenler bu gerekliliğin ötesinde toplum üzerinde kocaman bir AHLAK, RUH VE FİZYOLOJİK - obezite ( her ihtiyacını netten giderenler için) bozukluğu idi, takdir sizin



Biz eskiden



Saygılar bizden olsun efem

Ve radyasyon devrindeyiz



Çok erken tükendik

Hepimiz gibi

Şair ise iyimser

Yolun yarısı otuz beş demekle

Diyor Feridun Düzağaç FD adlı parçasında; Ve şöyle bitiriyor;

Ben kısaca FD

Ama sen bana

Uzun uzun

Seni seviyorum de


Zamana karşı savaşıyor insan

Şarkılar zamana karşı, şiirler, yazılar, gazetelerde okuduğumuz köşe yazıları
Hangi kitabı okusam, hangi şarkıyı dinlesem içlerde bir telaş,

Zaman sanki düşman,

Yapamadıklarımız, yaşayamadıklarımız,

Ama hiç birisi madde üzerine değil,

Maddeler için savaşırken zaman sorunu olmuyor insanın, değil mi?



Yaş kemale erince,

Bakınca şöyle bir sağına soluna

Ve yüzündeki çizgileri gizlemeye başlayınca artık

Kazandıklarının ertelediklerinin yanında

Aslında kocaman bir hiç olduğunu anlıyor insan

Çabala telaşının içinde,

Arkasından koş kaybettiklerinin,

Rast gele



Her insan ayrı bir şehir benim için,

O şehirlerde gezmeyi, biriktirdikleri hikâyeleri dinlemeyi çok severim. Herkesin bir hikâyesi olduğuna inanır ve saygı duyarım,

Geçenlerde, iş ve tatil ile karışık bir seyahatimde, günün yirmi beşinci saatinin olmasını çok arzu ettiğim bir zamana denk, ismi lazım değil, kentin nezih ortamlarından birinde, çok saygı duyduğum bir dostum ile kahve içmeye karar verdik

Hemen yanı başımızdaki masada dört şirin teyze oturmakta idi. Kişileri görünüşlerine göre yargılamak ne tarzım ne de haddim değil ama İlk bakışta hani, olaya sosyoekonomik tarafından baktığımızda, ülke de malum bildiğiniz halde iken;

Yüzlerinde kusursuz makyajları, şık kıyafetleri, bakımlı saçları, boyalı tırnakları, metrelerce uzaktan parlayan pırlantaları ve kendilerini kapının önünde bekleyen şoförleri ile beş çayı içmekteler.

Daha o günün sabahı ziyaret ettiğim, şehrin turistik mekânında, karşıma çıkan ve üç - dört dilde yörenin tarihini anlatmaya çalışıp harçlık kazanmaya çalışan küçük çocuklar,

Ve bu dört teyze? Ne bu hal ya demekte istemedim, bildik eleştirilerle. Tepki de veremedim, Gün içerisinde görmüş olduğum bu iki farklı hayatlara nedense eşit şekilde cız etti yüreğim

Birileri beş çayını zamana inat yudumlar iken, diğerleri de belki de elli yıl sonra lüks içerisinde yudumlayacakları beş çayının parasını kazanmaya çalışıyordu

Sadece o veya bu ekonomik şartlarda bende dâhil, kaçımız yaşadığımız an içerisinde radyasyon nesli olarak aslında pamuk ipliğine bağlı olan hayatlarımızda birbirimize kaç kez hayatta en çok ihtiyacımız olduğu ama ertelediğimiz iki kelimeyi, yani seni seviyorum - u diyoruz?

Ne kadar az duyup, ne kadar az söylüyoruz değil mi?

Bana gelince, lafın gelişi benimde; bıraksam okulu asıp oyuna kaçan bir ruhum var hala ama ayağımız hep frendeYaşıyoruz işte fren fren.

Seni seviyorum diyen insanlar hep etrafınızda olsun efem, Saygılar