Önce sevmeyi öğretmelisin bana, her güzel şeyin sevmekle başladığını bildiğin için. Elimden tutup götürmeden atomun çekirdeğine, oradan uzayın derinliklerine, yanı başımdakileri tanıtmalısın ilkin: Anam babamı ve kardeşimi, sonra arkadaşımı, vatandaşımı ve ulusumu. Vücudum kadar iyi tanımalıyım yurdumu.Savunmak için onurunu, güzelliğini, özgürlüğünü onun. Halkımı tanıtmalısın bana. Kendiminki kadar iyi bilmeliyim: sevgisini, korkusunu, bilgisini ve duygusunu onun.

Yaşamdan tat almasını öğretmelisin önce bana.Sabah kalktığımda ezberlettiklerini unutmuş olmak kaygısıyla ürpermemeliyim.

Çiçekleri sulamalıyım ilk iş. Öğrettiğin bir türkü olmalı dudaklarımda, gönlümdeki güneş de sen olmalısın. Öyle şeyler öğretmelisin ki bana karda ve fırtınada hep ayakta kalabilmeliyim. Öğrettiklerin tozlu raflara kalkmak zorunda kalmamalı. Pratik yaşamda karşılığını bulmalı hepsi. Yaşamdan, gerçeklerden koparma beni. Ta içine dalalım seninle. Bu engin bilgi denizinde yol göster bana. Korkmadan ilerlet beni insan beyninin labirentleri arasında. Senin kıvılcımlandırdığın öğrenme içgüdümle ilim Çin;de bile olsa, giderim peşinden artık. Yeter ki insanlığı öğretmiş ol önce sen bana.İlim doğal olarak onu izleyecektir. Seninle atayım sağlıklı düşünce ve duyarlılığın, sağlam bir kişiliğin temellerini Kabalığı, bencilliği ve bağnazlığı aşağılamayı, onlarla yılmadan savaşmayı öğret bana.;Fikri hür, irfanı hür, vicdanı hür; bir gençliğin parçası olayım senin katkınla.

Düşüncem sınıfın dört duvarına çarpa çarpa körelmesin; kütüphanede, laboratuvarda tüm evrenin gizleriyle bilenip yaratıcı olmayı öğrensin. Seninle araştırayım, gözleyim yapayım. Sorularımdan, sendeki birikimi kendi içime çekip seni tüketme isteğimden korkma. Seninle beraber yeni buluşları, bilgileri izlemek, tiyatrolara, konserlere gitmek, seninle yorumlayabilmek istiyorum. Bunu başarabilmek için okumayı öğret bana, ama anlayarak ve usa vurarak okumayı. Ve anadilimi öğret bana; anlamak ve anlatabilmek için...

Yaşam değer kazanmalı bana verdiğin değerlere inandıkça. Kurtar beni insanı boğan anlamsızlıklar bataklığından, yalanlardan, bireyci bunalımlardan. Bir incir yaprağına bakmasını öğret bana, kendi avuçlarım içinde gezebilmeyi ve gökyüzünün her yerde mavi olduğunu. Acımayı öğret bana. Yanımdaki mutsuzken gülmenin anlamsızlığını göster. Özüm karamsarlık değil sevinç ve coşku olsun.

Gülümse hep bana. Siteminde bile iyi niyetini sezerim. Israr edersem gerçeklere gözlerimi kapamakta, ağzımı açmayıp kulaklarımı tıkamakta, uyandır beni tokat gibi sesinle. Aynı zamanlaman o kadar kusursuz olmalı ki, ancak olumlu yönde değişerek kendime gelmeliyim. Uyarıların, eleştirilerin bilinçsiz ve sevgisizce; o zaman ben gelişme fırsatı vermediğin hasta kişiliğimle, asi gençlik olarak tüm toplumun suratında çok daha acılı bir şamar gibi patlarım.Yaşam denen iki bilinmeyenli denklemi çözerken yanımda ol, karşımda değil.

Mahsur kaldığım köyümde bile gel, bul beni. Yardım et kurtarayım köylümü hala ortaçağın kara ekmeğini yemekten. Köyümü sevdir bana. Bilmeliyim; uzaklarda daha kalkınmış yaşamlar olduğunu . Anadolu;mdan daha bahtsız topraklar var; onları da bilmeliyim. Gitmem ,görmem , daha çok öğrenmem için isteklendirmelisin beni. Ama içime öyle bir tohum atmalısın ki, serpildikçe, meyvesi yurt sevgisi olmalı. Çeşmesinden su akıtmayı, buğdayından bire bin almayı öğrenmeliyim senden. Köylümü sımsıkı kucaklamalıyım sevgim ve bilgimle.

Hepsinden de önce Atatürk;ümü öğret bana. Kalıplaşmış sözcüklerle , anlamsızlaşmış tarihlerle donmasın O; çağımı usumla , emeğimle yorumladıkça ben, yaşasın O yurdumun bayındır toprakları üzerinde.
Öğret bana ki; kara tohumdan çıkıp bir başak gibi ışıklı göklere savrulayım, yurdumun ekmeği, insanlığın yüz akı olayım.