DEDEM ZÜLFİKARA VE EMMİM MEHMETE
Kaybettiğimde dedemi
Askerdim
Gözlerim bulutlanmıştı ölümünü ilk duyduğumda
Bir dev adamdı
Belki cüssesi küçüktü
Ama bir dev adamdı
Sarsılmazdı
Direndi zamana
Hıyanete, ikiyüzlülüğe, kalleşliğe…
Demir gibi bir yürek taşıyordu
15 sene mahpus yattı, zındanlarda çürüdü
yok yere, masumca
ama isyan etmedi hiç
yıkılmaz bir kale idi
ama yıkıldı o da işte
bizi bize bıraktı ve çekti gitti
gitmeden görmüştüm onu
bana beni bir daha göremezsin dedi
sözünü tuttu ve gitti
göremedim onu bir daha
amansız illet onu aldı elimizden
martın biri idi
yani baharın ilk günü…
baharın ilk günümüydü acaba?
bilmiyorum
bilen var mı
baba sen biliyor musun
sonrası hep kış değil miydi bizim için
bahar geldi mi acaba bir daha..
en korktuğum şeydir sevdiklerimi kaybetmek
ama kaybediyorum sevdiklerimi tek tek
dün sabah uğurladılar bir başka çınarı
dedem gibiydi
ne de olsa onun kardeşi idi
aynı ana babadandılar
gitti Mehmet emmim…
gitmeden sadece bir el salladı
yapabildiği tek şey oydu çünkü
ağlasam dönerler mi acaba?
ağladım dönmediler
ben üşüyorum
sende üşüyorsun baba
hepimiz çok üşüyoruz…. 06.02.2004 karaoğlan