U DÖNÜŞÜ

Gecelerdi dolaştığım saatlerce
Sessiz sokaklarında bir Mart’ın
İçim küskünlüğünde bir rant için
Volta attığım densiz sokaklar

Tek eşim ya kaldırımlar oldu ya sokak lambaları
Arabalar motor sesleriyle alay etti
Sessizliğimi şamataya alıp
Sus dedirtti geceye

Rüzgâr esmede,
Karbon monoksit midir burnuma gelen
Yoksa içten yanmalı oluşumdan mıdır
Bu koku
Bilemiyorum…

Homurdanarak geçen insanlar görüyorum
İçim sıra bir sancı giriyor
Deh diyorum uykulu bedenime
Tak Tuk’lar hissedilmede
Demek ki sen yoksun
Demek ki sırdaşım yine ayakkabılarım
Sabit cevabı hep yüzüme çarpan
Hiç umursamadığını belli etmeden
Evet diyen bir zavallı gibi.

Ayakkabılarım olmasa
Taşır mıydı beni acaba
Arkasından konuştuğum kaldırımlar
Hafifliğimi ve tutunamayacağımı
Vurur muydu bedenime
Morartarak…

Köşe başlarında durmak istemiyorum
Sağıma soluma bakmak da
Zaten onlar da beni istemiyor
Ki eğsem başımı ve devam etsem
Kim durur ki benim için
Hangi fani ruhlu hisseder ki varlığımı
Sen yokken…

Bitiyor işte
Sertliğimi teslim ettiğim
Soğuk bir mart gecesi
En içten duygularla törpüledi düşüncelerimi
Ve mimlendim bu akşam
Utanmaz bir kahkahada
U dönüşü de kar etmedi
Yine başladığım yerdeyim.