YAK BENİ

   Anlaşılmayan duygu iklimlerine sürüklendim bu akşam. Küresel ısınmanın vurmadığı, kıtlığın olmadığı kendi dünyamda, rahatlık ve huzurun kol gezmesi gereken sokaklarımda şimdi ayyaşlar çığlık atıyordu. Karartılardan kaybolmuş insanlarım sessizce onları kurtaracak birini bekliyorlardı. Ben yardım edemiyordum, yalnızdım çıkamıyordum, açılamıyordum gönül ülkemin sokaklarına. Ruhum esirdi bir yerde, tıkanmıştım.

   Adil olmayan bir hâkim gibi suçluyu sorgulayışım ve gizlice gözyaşlarımla bu suçu sulayışım. Timsah gözyaşları olmasın istiyorum, içim kanıyor, yanıyorum, boşalamıyorum. Dolduğum an yağmurlara inat serilmek istiyorum yanmış toprağımın üstüne. Halkım susuzluktan yakarış içinde. Toprak son yemlerini de çekmekte içine. Her gün mezar, her gün ölüm. Garip bir belirsizlik hüküm sürüyordu serseri yollarımda. Eşkiyalar her köşede, her kuytuda kesiyordu önümü. Teslim oluyordum, cellâtlara teslim ediliyordum. Kellemi kesseler de aklanmam ki. Bugün kim öldürse beni kurtuluş olmaz ki. Yanmışım bir kere su söndürür mü ciğerlerimi. Keder saklı her gül bahçemde. Ve dikenler doğrulmuştur bana tutmayayım diye. Ben ağlarım dokunurken. Gül kızarır hicabından. Anlayamam .. Çocuksu çekingenliğim ve anlam veremediğim dökülüşüm dallarımdan. İlkbahar başlarken sonbaharı yaşıyordum bugün. Yaşıyordum kendimden uzak, sürgün… Gözlerimi kapatır da ölürsem bir gün. Son pişmanlık fayda vermeyecektir bilirim.