|
Niğde gazetelerinde 1975 yılında ilk makalem yayınlandı. Tam 30 koca yılı geride bıraktım. Böylece 48 yaşımın önemli bir bölümü Niğde ile ilgili yazılar yazmakla geçti. Amatör olarak bıkmadan usanmadan ve her defasında her bir konuya kafa yorarak bunun yanında iş hayatımı da aksatmadan geçen koca bir 30 yıl geçip gitti. Yaşamı boyunca iki satır yazmamış olanlara çok kolay gelen bu süreçte hiç kimseyle de kavga etmeden, hedef almadan ve sadece Niğde sevdası için, güzelde ve güzel olanda buluşma isteğiyle yıllar geçip gitti. İlk yazdığım gazete Yeşil Bor Gazetesiydi. Sahibi Hacı Şimşek "gazeteye kimler geldi kimler geçti. Okul biter işini kurar ve yazanlar geriye bir daha dönmez, gider Niğde'yi de unuturlar" derdi. Arşivler bunun örnekleriyle dolu idi. Ben belki de bu işte istisna olan bir kaç kişiden biriydim... Niğde'nin Sesi Gazetesi, sonrasında Milli Hamle Gazetesi sürekli yazdığımız yayınlar oldu. Niğde Anadolu Gazetesi yayına başlar başlamaz bu gazetemizde de yazmaya başladık. İki ayrı gazetede, iki ayrı yazıyı aynı gün yayınlamak gibi çabamız da oldu. Niğde'de yayınlanan 51 Haber Gazetesi ile Yeni Bor gazetesi, İstanbul'da yayınlanan Hasret Gazetesi ve Ankara Niğde Başkent Dergisi'ne de yazdık.
Niğde dışında 79 vilayeti tek tek gezen biri olarak Niğde için olumlu işler olsun, güzellikler doğsun diye kalem oynattık. Çıkarımız için değil Niğde için çabaladık. Makam mevki derdimiz de olmadı. Niğde'nin, İçanadolu'da hakkını alamamış yoksul kent konumundan kurtularak her yönüyle kalkınmasını istedik.
Kimi zaman "bu adamın derdi ne?" diyen, kimi zaman da bir beklentim olduğunu düşünen oldu... Ama hiç birinde kötü düşünceleri mutlu etmeden 30 yıl kadar yazarlığımı sürdürdüm. Niğde için iyi olanı ve doğru olanı savundum. Kalemimizi satmadım. Kişisel çıkarlarım için kullanmadım. Bu duygular içinde Hürriyet, Cumhuriyet gibi gazetelerin de muhabirliğini yaptım.
Sonuçta bana en çok köylerimizi gezmek keyif veriyordu. Elimizde kalem kağıt valilerle kaymakamlarla ve kiminde de bir motosiklete binip köy köy dolaşarak insanlarımızın dertlerini yazılarımızla dile getirirdik. Köylerimiz ayrı bir dünya olarak bizlerle sade ve doğal güzellikler yansıtıyordu. Derdini en iyi bilen kabullenen dert etmeden de yaşayan köy insanı çalışkan, sevecen ve neşeli idi. Onların içtenlikleri bize hep güç verdi. Zamanla köylerimizde önemli değişimler oldu. 1970'li yıllarda yol, okul, su, elektrik yoktu. Dert çoktu. Köy kursları dışında köyde tek etkinlikte tarım ile hayvancılıkla ilgili çalışmalara ek mülki amirlerin köye gelmesi idi. Kar kış demeden zor koşulları aşıp ulaşanları ayrı severlerdi. Misafir ederler, köyün en güzel odasını açarler ve en iyi yemeklerini sunarlardı.
Bazen arşivlere bakarak o günleri anarım. İşte Vali Bedri Nazlıoğlu ile Keçikalesindeki resim de beni o yıllara taşıyan bir anı yansıtmaktadır. Üzerimde gocuk, elimdeki kalemle, söylenenleri not alırken o günlerde o anki güzellikleri bugünlere taşıyacağımı aklımdan hiç geçirmemiştim.
Dostluk ve samimiyetin izleri olarak resimlerle o anları tekrar yaşıyor gibi oluyorum.
|
