Ankara tavşanlarının bakım ve beslenmesi birçok bakımdan diğer tavşan yetiştiriciliğinden farklılık gösterir. Çünkü sürekli bir doğum ve sürekli yavru bakımı söz konusudur. Bu uygulamalar biraz tecrübe ve biraz ilgi ile çok rahat yapılabilen işlerdir. Ankara tavşanını çok küçük yerlerde çok fazla sayıda beslemek mümkündür.

Bu hayvanların sadece yünü değil, eti, derisi, gübresi ve hatta kanı ve iç organlarından da faydalanılır. Tavşanlar kalitesiz yemleri değerlendirerek ete dönüştürebilirler. Yani selüloz oranı yüksek olan bitkilerdeki proteinleri değerlendirme kabiliyetleri vardır. Bu besinler tavuk ve hindiler için gıda olarak kullanılamaz. Tavşanlar verdikleri ürüne göre enerji ve proteini daha etkin kullanan tek hayvan türüdür. Damızlık anaç ve erkekler tek tek kafeslerde beslenirler. Aynı ananın yavruları 5-6 tavşan bir kafese gelecek şekilde yerleştirilirler. Bu yavrular 90-100 günlük olduklarında damızlık olanlar yine tek kafeslere, diğerleri kesime yollanır.

Hayvanların yem ve su ihtiyaçları yarı veya tam otomatik olarak kolayca karşılanabilir. Gübrelerin toplanması zor ve yorucu değildir. Çiftleştirme olayı kolaydır. Gebelik muayenesi ise bir süre tecrübe ile rahatlıkla öğrenilebilir.

Angora Tavşanı yetiştiriciliği için iklim çok önemlidir. Sıcaklığın ve nemin büyük önemi vardır. 30`C Derece ve 80 nemin üzerindeki sıcaklıklar çok tehlikelidir. Bunun için ya; serin yerler tercih edilmelidir. Ya da Suni havalandırma sistemleri kullanılmalıdır.  Bu durum özellikle, döl verimi, yaşama gücü, kırkım, barındırma ve beslenmede ön plana çıkar. Ankara tavşanlarının döl verimi düşüktür

Çizelge 5. Beyaz Yeni Zelanda ve Ankara tavşanlarının üreme verimi

(schlolaot,1987)

Gebelik ve laktasyon dönemlerinde yün verimi 1/3 oranında azalmaktadır. Dişi tavşanlar erkeklerden daha fazla kıl örtüsüne sahiptir ve ergin dişilerin yün kalitesi daha yüksektir. Bu nedenle uzun süre yün üretiminde kullanılırlar. Bir tavşandan ortalama 3 yıl (en çok 4 yıl ) süreyle yün üretildiğine ve anaç başına yılda 20 yavru elde edildiğine göre, yün üretiminde kullanılan 100 tavşanlık bir sürünün yenilenmesi için teorik olarak 2 dişi damızlık tavşana ihtiyac vardır. Ölümler ve düşük döl verimi göz önüne alınacak olursa bu sayı güvenli bir üretim için 4-5 dişi olmalıdır.

Uzun yün örtüsünden kaynaklanan vücut ısısı sorunları, döl verimini olumsuz yönde etkilemektedir. Uzun yün dişilerde embriyo ölümlerine, erkeklerde ise sperm başlarının deformasyonunda artışlara ve aşım isteksizliklerine neden olmaktadır. Yüksek bir döllenme oranı sağlayabilmek için dişiler kırkım günü çiftleştirilmeli, erkekler ise 6 hafta aralarla kırkılmalıdır. Çizelge 6’da yapay tohumlama ile kırkım arasındaki sürenin üreme verimi üzerine etkileri verilmiştir (schlolaot, 1987).

Çizelge 6. Kırkımzamanının Ankara tavşanlarında üreme verimi üzerine etkisi (Brockhausen, et al 1978)

Yavru tavşanlar 4. Haftada sütten kesilirler ilk kırkımları 6. Haftada yapılır. Tavşanlar arasındaki üstünlük kavgasını önlemek ve yünün keçeleşmesini engellemek için, cinsel olgunluktan itibaren (3-4 aylık yaş) bireysel kafeslere alınmalıdırlar. 4-5kg. canlı ağırlıktaki tavşanlar için minimum kafes ölçüleri 50x60 cm. olmalıdır. Ayak tabanı yaralarını önlemek için kafes tabanının ahşap ızgara şeklinde yapılmasında yarar vardır. Bu durum yaşama gücünü olumsuz etkilediği gibi, yaralanmalardan kaynaklanan ağrılar nedeniyle yem tüketiminin azalmasına, buna bağlı olarak performanslarında gerilemelere neden olmaktadır.

Kırkım, elektrikli kırkım makinesi veya makasla yılda 4-6 kez yapılır. Bir tavşanını makina ile kırkılması için 10-20 dakikaya, yolma yöntemi ile yapılcaksa 30-40 dakikaya ihtiyac vardır.Tavşan yününün sınıflandırılması kırkım veya yolma esnasında yapılmalıdır.