Uzun zaman önce dünya yaratılmadan, insan ayak basmadan önce iyi ve kotu duygular ne yapacaklarından habersiz ortalıklarda dolanırlarmış. Toplandıkları bir gün saflık ortaya bir fikir atmış:
"Niçin saklambaç oynamıyoruz?", çılgınlık çılgınca bağırmış: "Ben ebe olmak istiyorum ve saymak istiyorum." Ve hiç kimse çılgınlığa karsı gelecek kadar çıldırmadığı için çılgınlık bir ağaca dayanarak saymaya başlamış. Şefkat ayin boynuzuna, ihanet cop yığınına, sevgi de bulutların arasına kıvrılmış. Yalan bir tasın altına saklanacağını söylemiş ama golün dibine saklanmış. Tutku dünya merkezine, para hırsı bir çuvalın içine girmiş ama çuvalı yırtmış. Çılgınlık saymaya devam ediyormuş: 79,80,81,82,83...
Askın dışında bütün iyi ve kotu huylar saklanmış. Aşk, kararsızlığından nereye saklanacağını düşünüyormuş. Aslında buna şaşırmamalı. Herkes askı saklamanın ne kadar zor olduğunu bilir. Ve çılgınlık 86,87,88,89,110,111,112'ye gelmiş ve 150'ye vardığı anda aşk sıçrayıp güllerin arasına dalmış. Çılgınlık bağırmış: "onum arkam sağım solum sobe" demiş. Arkasına döner dönmez tembelliği görmüş. Tembel hiçbir yere saklanmamış çünkü enerjisi yokmuş. Çılgınlık hepsini birer bulmuş aşk haricinde. Derken haset aşk bulunamadığı için hasetlenmiş ve çılgınlığa: askı bulamadıysan güllerin arasında saklanıyor demiş. Çılgınlık, yerden çatal seklinde bir sopa almış ve güllerin arasına çılgınca saplamış, saplamış...
Ta ki o yürek burkan çiğlik duyulana dek. Aşk elleri gözlerine kapalı bir şekilde güllerin arasından çıkmış. Gözlerinden kanlar akıyormuş. Çılgınlık çılgınca bağırmış: - "ne yaptım ben! Seni kor ettim! senin için ne yapabilirim?" demiş. Aşk: "gözlerimi veremezsin ama benim için birsek yapmak istersen kılavuzum ol." Demiş. Ve o gün buğundur askın gözü kordur ve her zaman çılgınlık yanındadır.