ELDEŞLİDEN ŞİİRLER |
Zeki Eriş'ten Şiirler
|
Eldeşli Zeki Eriş köyümüz Eldeşe olan sevgisini duygularını ve hasretini şiirlerinde dizelere dökmüş. Bu güzel şiirleri bizimle paylaştığı için kendisine teşekkür eder yüreğine gönlüne sağlık. Bu sayfalarda yer almasını istediğiniz yazılarınızı |
ZEKİ ERİŞ ŞİİRİ |
|
ELDEŞ'TE RAMAZAN
Yine Eldeşime geldi Şehri Ramazan Haydi Eldeşim uyan kalk sahura Gözel amca vur tokmağı davula İnlesin davul sesin sokaklarda Eldeşim akşam oldu haydi iftara Ezan okunuyor tuttuğun oruç kabul ola Aç orucunu hurmayla sakın yanında pideyi unutma Dua ile başla sofraya konu komşuyu davet etmeyi sakın unutma. Zeki ERİŞ 2008 
ELDEŞ DİYARI BAŞKADIR Ey Eldeş! Duy sesimizi duy! Bizler senin kanın, toprağın canlarınız Evlerinde yaşayan insanlarız. Yollarında gezen arkadaşı, bahçelerinde oynayan çocuklarız Özgürlüklerin tadına varan herkesiz biz. Ey Eldeş! Duy sesimizi duy! Yağmur yağarken ıslanan toprağın sesini duy. Gelincik tarlalarında gezen bal arılarının sesini duy Güllerin içinde dolaşan büyüleyici şarkılar Söyleyen bülbüllerin sesini duy Ekin başaklarında öten Ağustos böceklerini Duy Eldeşim Duy Ey Eldeş gör herşeyi gör Güneşin doğuşundan batışına kadar uzanan Sıradağları gör Kalbimin ortasından geçen derenden içen Ağaçları gör Eldeşim gör Gece karanlığında tam tepede ayın ve Yıldızların pırıltılarını gör Temiz kalpleriyle sana sarılan yarenlerini Gör Eldeşim gör. Ey Eldeş! Gör her şeyi gör Yüreğine yerleşen kırmızı çatılı evleri gör Yeşilliklerinde otlayan kuzuları koyunları gör Bizler insanlarız çocuklarız yarenleriz Bülbüller gülleriz biz Gör hepimizi gör. Zeki ERİŞ 2007 Eldeş Köyü 
Merhaba Eldeşim Uzak diyarlardan sesleniyorum sana Beni duy uzkta olsamda Yanında olmasamda bas beni bağrına Ayrılamam senden uzakta olsamda. Uzak diyarlardan seyrediyorum seni Tepelerinde doğan güneşi Ağaçlarında açan çiçekleri Görmesemde içinden geçen dereni Yinede selam olsun Eldeşim Sana Geliyorum bir sonraki sonbahara. Zeki Erİş 2/26/2006 Balıkesir Havran 85/3 Tertip Havacı asker iken gönderdiği şiir. Eldeş Adında Bir garip köy varmış uzaklarda Eldeş adında. Sanki yalnız kalmış bu Dünya da, Tek dostum var dermiş sadece Dünyada, Oda bahçesinde, tarlasında. evlerinde yaşayan insasnlarıyla. Neşeli bir köy varmış uzaklarda Eldeşadında, Sabahleyin tepesinde doğan Güneşi ile başbaşa, Akşamleyin karanlığnı aydınlatan Ay dedesi ile arkadaşça, Sert esen rüzgarlarıyla dostça geçinirmiş kıskandırırcasına. Tarih kokan bir köy varmış Eldeş adında uzaklarda, Bin yıllık bir serüvene şahit olmuş topraklarında. Nice Rumlar, Ermeniler, Bizanslılar barınamamış topraklarında. Nice savaşlar ve barışlar olmuş Anadolu abidesi Eldeş diyarında. Zeki Erİş 03.Mart.2007 Eldeş Köyü Ilgın Konya Zeki Eriş, benimde çok sevdiğim okurken aklıma sılayı Ilgın'ı Eldeş'i getiren ve yürek burukluğu ve hüzünü yaşatan Faruk Nafiz ÇAMLIBEL in en sevdiğim şiirini göndermiş buradan Zekiye çok teşekkür ediyorum. HAN DUVARLARI Yağız atlar kişnedi, meşin kırbaç şakladı, Bir dakika araba yerinde durakladı. Neden sonra sarsıldı altımda demir yaylar, Gözlerimin önünden geçti kervansaraylar... Gidiyordum, gurbeti gönlümle duya duya, Ulukışla yolundan Orta Anadolu’ya. İlk sevgiye benzeyen ilk acı, ilk ayrılık! Yüreğimin yaktığı ateşle hava ılık, Gök sarı, toprak sarı, çıplak ağaçlar sarı... Arkada zincirlenen yüksek Toros Dağları, Önde uzun bir kışın soldurduğu etekler, Sonra dönen, dönerken inleyen tekerlekler... Ellerim takılırken rüzgârların saçına Asıldı arabamız bir dağın yamacına. Her tarafta yükseklik, her tarafta ıssızlık, Yalnız arabacının dudağında bir ıslık! Bu ıslıkla uzayan, dönen kıvrılan yollar, Uykuya varmış gibi görünen yılan yollar Başını kaldırarak boşluğu dinliyordu. Gökler bulutlanıyor, rüzgâr serinliyordu. Serpilmeye başladı bir yağmur ince ince. Son yokuş noktasından düzlüğe çevrilince Nihayetsiz bir ova ağarttı benzimizi. Yollar bir şerit gibi ufka bağladı bizi. Gurbet beni muttasıl çekiyordu kendine. Yol, hep yol, daima yol... Bitmiyor düzlük yine. Ne civarda bir köy var, ne bir evin hayali, Sonunda ademdir diyor insana yolun hali, Arasıra geçiyor bir atlı, iki yayan. Bozuk düzen taşların üstünde tıkırdıyan Tekerlekler yollara bir şeyler anlatıyor, Uzun yollar bu sesten silkinerek yatıyor... Kendimi kaptırarak tekerleğin sesine Uzanmış kalmışım yaylının şiltesine. Bir sarsıntı... Uyandım uzun süren uykudan; Geçiyordu araba yola benzer bir sudan. Karşıda hisar gibi Niğde yükseliyordu, Sağ taraftan çıngırak sesleri geliyordu; Ağır ağır önümden geçti deve kervanı, Bir kenarda göründü beldenin viran hanı. Alaca bir karanlık sarmadayken her yeri Atlarımız çözüldü, girdik handan içeri. Bir deva bulmak için bağrındaki yaraya Toplanmıştı garipler şimdi kervansaraya. Bir noktada birleşmiş vatanın dört bucağı, Gurbet çeken gönüller kuşatmıştı ocağı. Bir pırıltı gördü mü gözler hemen dalıyor, Göğüsler çekilerek nefesler daralıyor. Şişesi is bağlamış bir lambanın ışığı Her yüzü çiziyordu bir hüzün kırışığı. Gitgide birer ayet gibi derinleştiler Yüzlerdeki çizgiler, gözlerdeki cizgiler... Yatağımın yanında esmer bir duvar vardı, Üstünde yazılarla hatlar karışmışlardı; Fani bir iz bırakmış burda yatmışsa kimler, Aygın baygın maniler, açık saçık resimler... Uykuya varmak için bu hazin günde, erken, Kapanmayan gözlerim duvarlarda gezerken Birdenbire kıpkızıl birkaç satırla yandı; Bu dört mısra değil, sanki dört damla kandı. Ben garip çizgilere uğraşırken başbaşa Raslamıştım duvarda bir şair arkadaşa; "On yıl var ayrıyım Kınadağı’ndan Baba ocağından yar kucağından Bir çiçek dermeden sevgi bağından Huduttan hududa atılmışım ben" Altında da bir tarih; Sekiz mart otuz yedi... Gözüm imza yerinde başka ad görmedi. Artık bahtın açıktır, uzun etme, arkadaş! Ne hudut kaldı bugün, ne askerlik, ne savaş; Araya gitti diye içlenme baharına, Huduttan götürdüğün şan yetişir yârına!... Ertesi gün başladı gün doğmadan yolculuk, Soğuk bir mart sabahı... Buz tutuyor her soluk. Ufku tutuşturmadan fecrin ilk alevleri Arkamızda kalıyor şehrin kenar evleri. Bulutların ardında gün yanmadan sönüyor, Höyükler bir dağ gibi uzaktan görünüyor... Yanımızdan geçiyor ağır ağır kervanlar, Bir derebeyi gibi kurulmuş eski hanlar. Biz bu sonsuz yollarda varıyoruz, gitgide, İki dağ ortasında boğulan bir geçide. Sıkı bir poyraz beni titretirken içimden Geçidi atlayınca şaşırdım sevincimden; Ardımda kalan yerler anlaşırken baharla, Önümüzdeki arazi örtülü şimdi karla. Bu geçit sanki yazdan kışı ayırıyordu, Burada son fırtına son dalı kırıyordu... Yaylımız tüketirken yolları aynı hızla, Savrulmaya başladı karlar etrafımızda. Karlar etrafı beyaz bir karanlığa gömdü; Kar değil, gökyüzünden yağan beyaz ölümdü... Gönlümde can verirken köye varmak emeli Arabacı haykırdı "İşte Araplıbeli!" Tanrı yardımcı olsun gayrı yolda kalana Biz menzile vararak atları çektik hana. Bizden evvel buraya inen üç dört arkadaş Kurmuştular tutuşan ocağa karşı bağdaş. Çıtırdayan çalılar dört cana can katıyor, Kimi haydut, kimi kurt masalı anlatıyor... Gözlerime çökerken ağır uyku sisleri, Çiçekliyor duvarı ocağın akisleri. Bu akisle duvarda çizgiler beliriyor, Kalbime ateş gibi şu satırlar giriyor; "Gönlümü çekse de yârin hayali Aşmaya kudretim yetmez cibali Yolcuyum bir kuru yaprak misali Rüzgârın önüne katılmışım ben" Sabahleyin gökyüzü parlak, ufuk açıktı, Güneşli bir havada yaylımız yola çıktı... Bu gurbetten gurbete giden yolun üstünde Ben üç mevsim değişmiş görüyordum üç günde. Uzun bir yolculuktan sonra İncesu’daydık, Bir handa, yorgun argın, tatlı bir uykudaydık. Gün doğarken bir ölüm rüyasıyla uyandım, Başucumda gördüğüm şu satırlarla yandım! "Garibim namıma Kerem diyorlar Aslı’mı el almış haram diyorlar Hastayım derdime verem diyorlar Maraşlı Şeyhoğlu Satılmış’ım ben" Bir kitabe kokusu duyuluyor yazında, Korkarım, yaya kaldın bu gurbet çıkmazında. Ey Maraşlı Şeyhoğlu, evliyalar adağı! Bahtına lanet olsun aşmadınsa bu dağı! Az değildir, varmadan senin gibi yurduna, Post verenler yabanın hayduduna kurduna!.. Arabamız tutarken Erciyes’in yolunu; "Hancı dedim, bildin mi Maraşlı Şeyhoğlu’nu?" Gözleri uzun uzun burkuldu kaldı bende, Dedi; "Hana sağ indi, ölü çıktı geçende!" Yaşaran gözlerimde her şey artık değişti, Bizim garip Şeyhoğlu buradan geçmemişti... Gönlümü Maraşlı’nın yaktı kara haberi. Aradan yıllar geçti işte o günden beri Ne zaman yolda bir han rastlasam irkilirim, Çünkü sizde gizlenen dertleri ben bilirim. Ey köyleri hududa bağlayan yaşlı yollar, Dönmeyen yolculara ağlayan yaslı yollar! Ey garip çizgilerle dolu han duvarları, Ey hanların gönlümü sızlatan duvarları!.. Faruk Nafiz ÇAMLIBEL ELDEŞ NASILDIR? Merak ettim kendimce Eldeş Nasıldır? Neresidir diye? Gittim o güzel köye Ovalarını dağlarını çayırlarını izleye izleye Girişinde dolu dolu meyve bahçelerini Ekin Başakları Hemen yan tarafında iğde ağaçları Yolunda ilerledim ilerledim yavaşça Hemen kenarında mavi önlüklü okul çocukları Evlerinin önünde oturan anaları Köyün tam ortasında köy kahvesi Hemen yanında tarihi Eldeş camisi Karşılandım köy kahvesinde tokalarla Selamlarla merak edip yanıma oturan amcalarla Çaylar geldi masaya Başlandı Eldeş anlatılmaya Yalın ses tonlarıyla Kalktım masadan Etrafımda dolaşan meraklı çocuklarla Vardım Eldeş çayına İlerledim suyun akışınca Baktım su içen kuşlara İzledim içinde dolaşan küçük balıkları Yeşil yeşil kurbağaları Vardım Eldeş deresine Mola verdim bülbül ötüşlü bahçelerinin gölgesinde Baktım heyecenlı meraklı gözlerle köye Tam karşımda yeşil bir tepe iki yaka üstündeki eski evlere Huzur buldum bu köyde daha önce gelse idim keşke Temiz havası ilaç oldu Aldı derdimi Yeşilliği büyüledi gözlerimi Beste gibi geldi çayın gür sesi Çok şanslısın Eldeşli böyle güzel bir köy görülmedi. Zeki Eriş - Nisan / 2009 Yüreğine sağlık. Kucak dolusu selamlarımla... Fotoğraflar: Beytullah Yıldırım / Eldeş Köyü Sayfa Oluşturma: 12.06.2008 Sayfa Güncelleme: 20.12.2008 / 16.04.2009 |
|
ELDESNET |
|
|
Eldenet Eldeş Köyü Internet
|