BASINDA GENCEBAY

- ORHAN GENCEBAY'IN YAZDIĞI GAZETE YAZILARI -

GAZETE PAZAR 3 AĞUSTOS 1997
SERBEST YAZILAR: DİLİN ETTİĞİ


"TATLI DİL YILANI DELİĞİNDEN ÇIKARIR."
"TATLI DİL GÜLERYÜZ."
"ELİNE, BELİNE, DİLİNE..."
"YİĞİDİ KILIÇ KESMEZ BİR KÖTÜ SÖZ ÖLDÜRÜR."
"BÜLBÜLÜN ÇEKTİĞİ DİLİ BELASIDIR." VESAİRE...

Eski yunan'da bir filozofa sormuşlar: "üstat bir ülkenin iyi olmasında en büyük rol nedir?" o da,"dildir" demiş. Devam etmiş: "en yukarıdaki yöntem çok düşünerek yapmaya karar verdiği şeyleri yanındakine çok iyi anlatabilirse, yanındaki bu anlatılanları çok iyi anlayabilip kendi yanındakine çok iyi anlatabilirse, o da çok iyi anlayıp kendi yanındakine anlatabilirse, bu böyle çok iyi anlaşılıp anlatılarak bütün ülkedeki herkes aynen böyle intikal ettirirse, o ülkedeki şuurlanma mükemmel bir hale gelir ve her şeyi yapmak hem kolay, hem de güzel olur" demiş.
Yukarıdaki veciz sözler ile filozofun görüşü, dilin önemi ile ilgili söylenen ifadelerden bir kısmı.

Barışın en önemli öğelerinden birisi dildir, diyalogdur. Diyalog kopmuşsa ayrılıklar, mutsuzluklar var demektir.
Toplumsal barışta da, aile içi barışta da her türlü uzlaşmada da diyaloğa büyük ihtiyaç vardır.
Dil, nice savaşları başlatır, nice savaşları barışa ulaştırır.

Hatta iki sevgilinin arasındaki savaşı dünya biraraya gelse bitiremez fakat bir çift gözün güzel bakarak söylediği "seni seviyorum" cümlesinin sihirli etkinliği barışların en yücesini sağlar. Burada da en büyük rolü tabii ki dil oynamıştır. Onun için karı koca ve sevgililerin arasına girilmez. Giren hata eder, yardım istense dahi dikkatli olunulmalıdır. Unutulmamalıdır ki gönüller arası savaşı ancak bu savaşı başlatanlar bitirir.

Dil bazen yalan da söyler. Fakat bu yalan mutluluk veriyorsa yararı vardır. Bazen her iki taraf da bunun yalan olduğunu bilmelerine rağmen karşı çıkmazlar. Bu durum yalnız sevgililer arasında değil, bazı umut vaad eden siyasilerle onlara inanıp oy verenler arasında da geçer.

Ama unutulmamalıdır ki yalancının mumu yatsıya kadar yanar. Şu anda insanlarımızın çoğu anlaşılamamaktan ve anlayamamaktan şikayetçiler. Maalesef ne doğru dürüst yeterli bilgi veriyoruz, ne de zaman zaman verilebilse dahi anlamaya dinlemeye sabrımız var. Her kafadan ayrı ayrı sesler çıkıyor. Toplumsal uzlaşmaya ihtiyacımız var. Bu da ancak yine dil ile diyalog ile olacaktır, başka yolu yok. Birbirimizden kaçmayıp konuşup görüşerek sorunları halledebiliriz.

Dil: düşünceyi, derdi, bilgiyi, aşkı, vesaire anlatır.

Dil en çok dert anlatırken yorulur. Birisine mutluluğu anlat derseniz "çok mutluyum anlatacak kelime bulamıyorum" der. "Derdini anlat" deyin bakın ne olacak. Size günlerce dert anlatabilir. Çünkü dert söyletir. Bizim insanımız çilekeş ve dertli olduğu için bu konularda maalesef uzman olmuştur. Herkesin derdi kendine yettiği için kimse kimsenin derdini dinlemediğinden diyalogsuzluk daha da büyür. Bu kopukluğu birleştirecek olan yine uzlaşmacı bir dil olacaktır.

Dilin önemini herkes bilir de asıl önemli olan tabii ki dili yöneten gönül ve akıldır. Dil icracı, sunucu olduğu için gönlü ve aklı temsil eder.

Bazen sessizlik de dilin ifade edeceği anlamları taşır. Sessiz kalmak da bir çeşit konuşmak demektir ki, feryat etmeye gücü olmayanlar, feryatsız duyulmayı bekler. Bazı keşfedilmeyi bekleyenler gibi. Hatta bizim sessiz toplumumuzun anlaşılmayı, beklemesi gibi.

Sanatçılar herşeyden etkilenip, herşeyi dile getirmeye çalışırlar. Ben de dilin önemini anlatan bir beste yapmıştım:

Kimbilir daha neler neler bekliyor ikimizi
Belki çok mutlu olacaktık tutsaydık dilimizi
Bu inat, bu kapris, bu kavgalar, yıprattık sevgimizi
Tam mutlu olduk derken nasıl da kaybettik kendimizi

Dil yarası, dil yarası
En acı yara imiş
Dudaktan kalbe bir yol var ki
Saygı ve sevgidenmiş

Aşka doğru ilk adımlar ne ümitle doluydu
Seviyorum seni demek gönlümün tek yoluydu
Hasret bizi bekler
Sevmek bizi bekler
Kaybolan tek biz değiliz
Bunca yıllık emekler

Dil yarası, dil yarası,
En acı yara imiş
Dudaktan kalbe bir yol var ki
Sevgi ve şevkattenmiş.

Savaşların en büyüğü insanın kendisiyle yaptığı savaştır. Akılla gönülle savaşarak sağduyusuna galip gelen kendiyle barışık olan insanların var olduğu bu dünyada, güleryüzlü tatlı dilli barışçı olmak o kadar zor mu ki?

Berhudar olun...

GAZETE PAZAR 17 AĞUSTOS 1997
SERBEST YAZILAR: AYAKLARI YERE DEĞEMEYEN SİNCAP


Şu korkunç orman yangınları hepimizi perişan ediyor. Neredeyse hergün bir veya birkaç orman yangını haberi alıyoruz. Dünyanın akciğeri olan ormanlar giderek azalıyor. Bir zamanlar Anadolu'muz büyük ölçüde ormanlıkmış. Hatta öyle ormanlıkmış ki, Evliya Çelebi'ye göre, bir sincap İzmir'den Adana'ya gitmek istese ayakları yere değmeden gidebilirmiş.
Bunun anlamı İzmir'den Adana'ya kadar olan heryer orman demek oluyor. Neredeyse insanın inanacağı gelmiyor. Çünkü şimdi bu mesafenin çok önemli bölümü bozkır ve çorak durumda.

Eğer bu orman kıyımının nedeni dikkatsizlik ve cahillik ise bir an evvel daha yeterli bilgi ve çaba ile önlemler alalım.

Eğer sabotaj ise sabotaj yapana en ağır cezaları verelim. O sabotajcılara şunu hatırlatırım ki, yakarak bitirmeye çalıştıkları ormanlar şimdilik çokmuş gibi görünse de, üzerinde yaşadığımız dünyamız bir tanedir ve bu dünya hepimizindir. Hem o sabotajcının kendisi ve ailesi hem bizim ailemiz bu dünyayı müşterek kullanıyoruz.

*Kişisel meselelerimizle, varolma nedenlerimizi birbirine karıştırmayalım.

***
Herkes kendi hayatının başrolünü oynar. Kader denen kavram, hayat senaryosundaki ihtimaller hesabıdır. Herkes bu ihtimallerden kendi gönlüne göre olanını seçmeye çalışır.

Doğum kararı kendi elinde olmayan insanın, ölüm kararı da kendi elinde olmadığı gibi herşey insanın kendi elinde olmayacaktır. Fakat nedense herkes kendini haklı gördüğü için olumsuz bir şeyle karşılaştığı veya başaramadığı zaman suçu kadere yükler.

Hatta istediği olmayınca kavga çıkarır, huzursuzluk yaratır, başkalarına engel olmaya çalışır, savaşlar yapar, öldürür, ormanları yakar, doğayı kirletir daha neler neler... Her olay insanın kendi istediğinin olup olmamasıyla ilgilidir.

***

Eğer benim elimde olsaydı tarım alanlarına inşaat izni vermezdim veya son derece dikkatli olurdum. Çünkü verimli bir toprağın oluşması için 8-10 bin sene geçmesi gerekirmiş. Yani 8-10 bin sene de oluşan verimli toprağın üzerine beton yığınlarını koyarak o toprağı katletmek demek, yalnız insanı değil, bütün canlıları da öldürülen o toprak kadar öldürmek demektir.

Bir heves bir macera uğruna değil, yaşamak için geldiğimiz şu dünyada maalesef herkes kendini haklı görüp, bilerek ya da bilmeyerek birbirine zarar veriyor.

Orman yakmanın, doğayı kirletmenin hiçbir haklı yönü olamaz. Doğayı ve insanı korumak için herkese görev düşmektedir. Sanatçılar bu konuda en ön saflarda görev almalıdır ve zaten almaktalar da. Bu konuyla ilgili olarak yaptığım bir bestemde şunları söylemiştim:

Haklısın haklı!
Bence sen de haklısın!
Hak aranır eğer varsa aranıp da bulunursa
K kimin hakkı kimde kalır
E eğer razı olunursa haklısın haklı!
Bence sen de haklısın!

Herkes ben haklıyım diyor haksız olan kimdir?
Herkes en çok bana diyor razı olan kimdir?
Bu nasıl hak aranışı
Bu nasıl hak dağılışı
Herkes farklı farklı ister bu nasıl fark yanılışı...
Haklıyız haklı!
Yaşadığımız için...
Haklıyız haklı!
İnsan olduğumuz için...

Berhudar olun...

GAZETE PAZAR 18 MAYIS 1997
SERBEST YAZILAR: BU HAFTA NELER OLDU


(Bu yazım, geçtiğimiz haftanın yazısıydı. Fakat 11 Mayıs Pazar'ın Anneler Günü olması nedeniyle anneme bir mektup yazdım ve bu yazımı bu hafta yayınlamak durumunda kaldım.)
En nihayet şeytanın bacağını kırdık. İlk olarak 22 sene evvel sanatçı Semiha Yankı'yı göndererek katıldığımız Eurovision Şarkı Yarışması'nda ilk defa iyi bir dereceyi yakaladık.

Öyle başarıların zevki de bir başka oluyor. Ülke olarak herkes bundan büyük mutluluk duydu sanıyorum. Ben şahsen çok mutluyum. Bu zevki, mutluluğu bize yaşatan sanatçı arkadaşlara çok teşekkür ediyorum. Sağolsunlar, varolsunlar.

Daha önceki olumsuzluklarda ne yorumlar yapmıştık. Avrupalı bizi sevmiyor, bu olumsuzluklar siyasidir dedik. Bazı ülkeler engelliyor dedik. Gönderdiğimiz besteler fazla oryantal veya etnik dedik. Baltık ile Akdeniz ülkeleri arasındaki zevk ve kültür farklılıkları sebep dedik. Neler neler söyledik.

Fakat şimdi görüyoruz ki, yaptığımız yorumların hiçbirinin önemi yok. Belki de hiçbir yorum yapmaya gerek yok. Önemli olan bestenin sıcaklığı, etkinliği ve icrası.

Eurovision'a giden bestemizi incelediğimizde bizden motiflerin bir hayli olduğunu görüyoruz. Bestenin ritmi, folklorumuzdaki iki dörtlük aşık ritmi ile baterinin her darbı vuran kiki ile bütünleşmiş. Darbuka çiftetelli figürleriyle velveleli bir icraat yapıyor. (Biz bu icrayı her zaman kullanıyoruz.) Makamsal yapı ise nihavent, neveser ve buselik geçkileriyle batı minör kalıbının içerisinde yer alıyor. Bağlamada Ahmet Koç ve nefesli enstrümanların pirlerinden sevgili Ercan Irmak kardeşim neyiyle imzasını atıyor.

Güzel sevimli dinamik bir beste. Ayrıca bu tür yarışmaların ülkemizin tanıtımına, görünümüne, imajına katkıda bulunmak açısından büyük yararları var.

Sanatçılar aynı zamanda birer elçidirler. Nice devletlerin yapamadığını sanatçılar yapabiliyorlar. Yıllar önce NATO'da görevli bir General arkadaşın söylediği bir sözü unutmam. Demişti ki: ''devlet olarak nereye gittiysek sizlerin bizden daha önce oralarda olduğunuzu gördük.'' İşte bu cümleler insanı motive ediyor, mutlu ediyor.

Sanıyorum Eurovision'da bu başarımızla yapmayı istediğimiz ve özlediğimiz birçok olayı belli ölçülerde yaptık. Sanatçı arkadaşlarımız sağolsunlar, varolsunlar.

***
Bu hafta telif hakları üçgeninin (MESAM, MÜYAP, BİRSES) üçüncü ayağı olan birses anonim şirketi resmen kuruldu. Birses'in gayesi komşu hakkı denilen telif haklarını yorumcu sanatçılar adına almak. Birses'de Müyap ve Mesam kuruluşları gibi yalnız şirketi kuranları değil, tüm camiaya hizmet amacıyla kuruldu.

Daha detaylı bilgiler önümüzdeki günlerde kamuoyuna basın toplantısı yapılarak açıklanacak ve üye kayıtları yapılacak. Camiamıza hayırlı olsun.

***
Bu hafta 6 Mayıs salı günü sevgili Esin Engin'i toprağa verdik. Esin Engin benim çok eski bir dostumdu. Bir zamanlar neredeyse her gün beraber çalışmalar yapardık, birbirimizi çok sever ve sayardık.

Çok güçlü bir sanatçı olduğu gibi çok da iyi bir insandı. Benim gibi herkes Esin'i severdi üzüntüm şudur ki, bu kadar sevdiğim insanı yıllardır göremedim. Vefasız değilim ama, yine de görmedim. Yaşamın ve şu Şehr-i İstanbul'un bizi vefasız ve ihmalkar durumuna düşürmesi de ayrı bir acı gerçek.

Sevgili Esin'im nur içinde yat.seni her zaman sevdik. Allah rahmet eylesin ve geride kalanlara büyük sabırlar versin.

***

Bu hafta Trafik Haftasıydı. Haftanın açılışını başta içişleri bakanı olmak üzere tüm Emniyet Müdürlerimiz, Görevlilerimiz, Basın Mensuplarımız, Sanatçılar, Galatasaraylılar ve diğer misafirler hep beraber yaptık.

Günün olay sözü, İçişleri Bakanı Sayın Meral Akşener'in söylediği sözdü. Kapanış konuşmasını yaparken ''her zaman yanlış yaptığımı söylediniz. Fakat bu defa trafiğin başına sayın Şevket Ayaz'ı getirmekle ilk defa doğru bir şey yaptım'' dedi. Hepimiz tebessüm ve coşkuyla alkışladık.

Biz inanıyoruz ki, Şevket Ayaz, yalnız Türk trafiğini değil, ülkemizdeki her görevi en üst düzeyde yapacak yetenek ve kişiliktedir. Emniyet Genel Müdür Muavini Sayın Şevket Ayaz kardeşime en derin sevgi ve saygılarımla başarılar diliyorum.
***

İşte bu haftaki bazı olaylardan bazı kesitler vermeye çalıştım. Haftaya görüşmek üzere.

Berhudar olun...

GAZETE PAZAR 25 MAYIS 1997
SERBEST YAZILAR: YE MEHMET YE


Önüne gelen arabesk kadercidir, arabesk pasifizmdir, arabesk teslimiyetçidir, arabesk şudur, arabesk budur der. Ve hatta Türk Müziği'nin de hep dert anlattığından dem vurur. Gerçek bilenler farklı konuşur da, bilmeyenler ise işte böyle ileri geri konuşur.
Sanat ve Sanatçı:
Ağlatır, güldürür, düşündürür, protesto eder, sorunları irdeler, çareler arar, yüce duygular verir, karamizah yapar.

Yani yaşamla ilgili hangi olay, hangi konu varsa sanatçı onu kaleme alır, notalara döker, resmini yapar, kitabını yazar vs... Bu hep böyleydi, böyle de devam edecektir. Hele ülkemizde bunca sorun varken, hatta bir dert ülkesi haline gelmişsek bir sanatçının bundan etkilenmemesi mümkün müdür?

Ve sanatçı vargücüyle bundan etkilenmişse, eserini çok dertli bir şekilde yapmış ve protestosunu etmişse kendine göre çareler arayıp tavsiyelerde bulunmuşsa, karamizahını, hatta ağıtlarını yaparak bazı konuları ve olayları daha da etkili hale getirmişse, buna ne denir?

Bakın şu anda ülkemizin bir kısmı bu hükümet gitsin, bir kısmı kalsın diyor. Ve ülkemizde sorunlar dağ gibi olmuş, huzursuzluk hat safhada iken bir sanatçının ortalığı güllük gülistanlık göstermesini beklemek ne kadar doğrudur ki?

Ülkemizde varolan herşey ülkemizin en ücra köşesinde de vardır ve aynı duyarlılıkla da izlenmektedir.
Bütün TV'ler, gazeteler her gün yüzlerce olumsuz haberi kamuoyuna sunuyor. Evde, sokakta, işlerinde, her yerde ülkemin ve zorluklarla mücadele eden madalyayı haketmiş vatandaşımızın dertleri konuşuluyorsa ve yine de büyük bir sabırla geleceğe ümitle bakılıyorsa, bu çilekeş ve ümitkar insanımıza saygı duymamak mümkün mü?

Ümit fakirin ekmeği, ye Mehmet ye.

Mehmet'in bu ümitleri ne kadar daha yiyeceğini kestirmek zor ama, sanatçılar Mehmet'in duygularını iyi biliyor. Çünkü çok sanatçı o Mehmet'lerden birileri. En azından Mehmet'i en iyi anlayanlardan biriyim.

Maksim Gorki'nin Ayak Takımı adlı bir eseri vardır. Eserde yer alan umut taciri bir ihtiyarı, onun büyük umutları yaşatıyordu. İhtiyara göre dünyada öyle bir ülke vardı ki orada dert, hüzün, keder çile ızdırap yok, sadece mutluluk vardı. Ve ihtiyar herkese, her önüne gelene ''bu ülke nerede'' diye soruyordu ve oraya gitmek istiyordu. Bir gün ihtiyarın köyüne bilgiç bir adam geldi. Söylentiye göre bu adam her şeyi biliyordu.

Bizim ihtiyar büyük bir şevkle bilgiç adama bu ülkeyi sordu. Bilgiç adam ihtiyara baktı ve ''bu dünyada böyle bir ülke yok'' dedi. İhtiyar inanamadı, defalarca sordu. Fakat bilgiç adam her defasında yok deyince, zavallı ihtiyar bunalıma girdi ve ertesi sabah ihtiyarı evinde ölü buldular. Kalbi durmuştu. Çünkü ümitleri bitmişti.

Yani umutları da abartmadan, gerektiği kadar düşünelim, yaşayalım diyorum. Ama umutlar mutlu ediyorsa ne diyebilirim ki! ayrıca umutlar, duygunun özgürlüğün ve düşüncecenin sonsuz ufuklarında sadece onları yaşayanlara ait değil mi?

Ye Mehmet ye.

Her şeye rağmen bir bestemde dediğim gibi, yine diyorum ki: Kaybolan ümitlere bağlanmak olmaz. Doğacak ümitleri henüz kaybetmedik.

Berhudar olun...

GAZETE PAZAR 6 TEMMUZ 1997
SERBEST YAZILAR: BEKLEYİŞ


HERKES, HERŞEY BEKLENTİ İÇİNDE.
SEVENLER SEVİLMEYİ BEKLİYOR.
İŞSİZLER İŞ BEKLİYOR.

Hastalar şifayı, bilgi aranıp bulunmayı, dostlar aranmayı, insanlar mutlu olmayı, sanat üretenler telif hakkının ödenmesini... Demokrasi ise kendini anlamayan, anlayamayan ve anlatamayan yönetimlerden kurtulup anlaşılmayı bekliyor.
İnsana hizmet için kurulan hangi sistem olursa olsun, iyi ellerde olursa iyidir, kötü ellerde olursa kötüdür diyemeyiz. Demokrasinin kötü ellerde olması, demokrasi müessesesine hiçbir zaman zarar veremez. Demokrasi kendine zarar vereni aşar ve kendinden bekleneni verir. Çünkü demokrasilerde çareler tükenmez.

İşte bir örneğini daha yaşıyoruz. Demokrasi bir sınav daha geçirdi. Gerçi ben demokrasinin bizim ülkemizde çok mutlu olduğuna ve nice yıllar daha onu mutlu edeceğimize de inanmıyorum. Ama demokrasi hep bekliyor. Bir gün onu daha iyi anlayacağımızı bekliyor. Arada bir tebessüm etmiyor da değil hani.

İşte yeni bir tebessümün mutluluğunu daha yaşıyoruz. Ülkemizin büyük bir çoğunluğu hükümet değişikliklerinden çok memnun. Eski yönetimin yapısından ve yetersizliğinden kaynaklanan bunalımın getirdiği güvensizlik, itimatsızlık, huzursuzluk ortamının bu yeni hükümet tarafından aşılacağını ümit ediyor ve bekliyor. En azından demokrasi memnun. O da geri geldiğini düşünüyor; hizmete hazır.

Yeni kabinemiz hepimize hayırlı uğurlu olsun. Ben iyi olacağına inanıyorum ve bekliyorum. Güzel bir kabine oluştu. Gerçi seçime kadar bu görevi üstlendiler ama belli olmaz, çok kabinenin yapamadığını yapabilirler. Bekleyelim görelim.

Hayat zaten ümitle beklemekte değil midir? Verdiğimiz emeğin karşılığını beklersiniz, yaptığınız iyiliğin karşılığını da.

Biz sanatçılar ürettiğimiz sanat ürünlerimizin ve icraatlarımızın herkes tarafından sevilip beğenilmesini bekleriz. Onları yalnız kendimiz için yapmıyoruz.

Siyasetçiler de ülkeyi halka hizmet için yönetimdedirler. Yalnız kendilerini tatmin etmek için değil.

Herkesin beklentisi, her kesimin birbirine yaptığı hizmetin mutluluğuyla ilgili olmalıdır. İyi hizmet verenin mutluluğu da daha iyi olacaktır. Yani bu dünya bir nevi ticarethanedir, alışveriş yeridir. Herkes bir şeyler verip karşılığını almak ister.

Sevenler sevilmek ister. Bu da bir alışveriştir. Daha evvel bahsetmiştim. Yüce mevlana der ki: ''iki sevgili buluştukları yerde birbirlerine bir şey vermedilerse ayrılığın başlangıcıdır.'' işte bu da bir gönül alışverişi, ticaretidir.

Bundan bir süre önce çeşitli dönemlerde bazı bakanlık hizmeti yapmış arkadaşlarla sohbet ederken vatandaşlarımızın ülkedeki bu kadar sorunlar karşısında neden sessiz kalıp kitle hareketlerine girişmediklerini anlayamadıklarını söylemişlerdi. Ben de, halkımız devletine her halükarda saygılı olduğu için, her türlü güce, bilgiye iktidara sahip olan, seçip parlamentoya gönderdikleri kişilerin hala neden bu problemlerini çözemediğini anlayamıyoruz diye söylediklerini söyledim.

Dediğim gibi herkes birşeyler bekliyor. Beklediğimiz o kadar şey var ki.

Bence hepimiz birbirinden en çok beklenmesi gereken şey,sabır, bilgi, sevgi, saygı ve hoşgörüdür.

Berhudar olun...

GAZETE PAZAR 6 TEMMUZ 1997
SERBEST YAZILAR: BEKLEYİŞ


HERKES, HERŞEY BEKLENTİ İÇİNDE.
SEVENLER SEVİLMEYİ BEKLİYOR.
İŞSİZLER İŞ BEKLİYOR.

Hastalar şifayı, bilgi aranıp bulunmayı, dostlar aranmayı, insanlar mutlu olmayı, sanat üretenler telif hakkının ödenmesini... Demokrasi ise kendini anlamayan, anlayamayan ve anlatamayan yönetimlerden kurtulup anlaşılmayı bekliyor.
İnsana hizmet için kurulan hangi sistem olursa olsun, iyi ellerde olursa iyidir, kötü ellerde olursa kötüdür diyemeyiz. Demokrasinin kötü ellerde olması, demokrasi müessesesine hiçbir zaman zarar veremez. Demokrasi kendine zarar vereni aşar ve kendinden bekleneni verir. Çünkü demokrasilerde çareler tükenmez.

İşte bir örneğini daha yaşıyoruz. Demokrasi bir sınav daha geçirdi. Gerçi ben demokrasinin bizim ülkemizde çok mutlu olduğuna ve nice yıllar daha onu mutlu edeceğimize de inanmıyorum. Ama demokrasi hep bekliyor. Bir gün onu daha iyi anlayacağımızı bekliyor. Arada bir tebessüm etmiyor da değil hani.

İşte yeni bir tebessümün mutluluğunu daha yaşıyoruz. Ülkemizin büyük bir çoğunluğu hükümet değişikliklerinden çok memnun. Eski yönetimin yapısından ve yetersizliğinden kaynaklanan bunalımın getirdiği güvensizlik, itimatsızlık, huzursuzluk ortamının bu yeni hükümet tarafından aşılacağını ümit ediyor ve bekliyor. En azından demokrasi memnun. O da geri geldiğini düşünüyor; hizmete hazır.

Yeni kabinemiz hepimize hayırlı uğurlu olsun. Ben iyi olacağına inanıyorum ve bekliyorum. Güzel bir kabine oluştu. Gerçi seçime kadar bu görevi üstlendiler ama belli olmaz, çok kabinenin yapamadığını yapabilirler. Bekleyelim görelim.

Hayat zaten ümitle beklemekte değil midir? Verdiğimiz emeğin karşılığını beklersiniz, yaptığınız iyiliğin karşılığını da.

Biz sanatçılar ürettiğimiz sanat ürünlerimizin ve icraatlarımızın herkes tarafından sevilip beğenilmesini bekleriz. Onları yalnız kendimiz için yapmıyoruz.

Siyasetçiler de ülkeyi halka hizmet için yönetimdedirler. Yalnız kendilerini tatmin etmek için değil.

Herkesin beklentisi, her kesimin birbirine yaptığı hizmetin mutluluğuyla ilgili olmalıdır. İyi hizmet verenin mutluluğu da daha iyi olacaktır. Yani bu dünya bir nevi ticarethanedir, alışveriş yeridir. Herkes bir şeyler verip karşılığını almak ister.

Sevenler sevilmek ister. Bu da bir alışveriştir. Daha evvel bahsetmiştim. Yüce mevlana der ki: ''iki sevgili buluştukları yerde birbirlerine bir şey vermedilerse ayrılığın başlangıcıdır.'' işte bu da bir gönül alışverişi, ticaretidir.

Bundan bir süre önce çeşitli dönemlerde bazı bakanlık hizmeti yapmış arkadaşlarla sohbet ederken vatandaşlarımızın ülkedeki bu kadar sorunlar karşısında neden sessiz kalıp kitle hareketlerine girişmediklerini anlayamadıklarını söylemişlerdi. Ben de, halkımız devletine her halükarda saygılı olduğu için, her türlü güce, bilgiye iktidara sahip olan, seçip parlamentoya gönderdikleri kişilerin hala neden bu problemlerini çözemediğini anlayamıyoruz diye söylediklerini söyledim.

Dediğim gibi herkes birşeyler bekliyor. Beklediğimiz o kadar şey var ki.

Bence hepimiz birbirinden en çok beklenmesi gereken şey,sabır, bilgi, sevgi, saygı ve hoşgörüdür.

Berhudar olun...