Gök mavi denizken...

          “Anne deniz neden mavi?” diye sordu çocuk.

Anne elinde tuttuğu kovayı yere bırakıp, dalgaların yaladığı kumsala oturdu; çocuğunu da kucağına aldı.  Yüzlerini denize döndüler. Anne parmağıyla denizi işaret edip  anlatmaya başladı:

“Deniz hiç bilmezmiş neden mavi olduğunu, dalga dalga yol aldığını. Parçalansa, bölünse, biri avuçlasa bir damlasını; rengini kaybeder, mavisini yitirirmiş. Sonra bir gün deniz derin sulardan çıkıp, başını göğe kaldırmış. Doygun maviyi kimin bahşettiğini bulmuş. Onu besleyen, dalga dalga yoğuran, rüzgarıyla okşayıp yağmuruyla doyuran...”

Anne sözün burasında çocuğa sarılıp sürdürdü masalını:

 “Onu kucaklayan gökyüzünden rengini aldığını anlamış.”

Çocuk annesinin yanağına bir öpücük kondurdu. Kovada yüzen balığı aldı; küçük paytak adımlarla koşup, denize bıraktı.

 Anne çocuğuna:

“Deniz, balığı neden suya bıraktın yavrum?” diye merakla sordu.

Çocuksa küçük gözlerini kocaman açıp:

“O da, çocuğuna anlatsın diye,” dedi.

Anne çocuğuna sımsıkı sarıldı, gülümsedi ve daha çok masallar anlatacağına söz verdi.