güneş, gözlerinden düşürmüş feri çoktan

                hava serin

                istasyonda bekliyor  mevsim

 

               bayat çok şey  var

çocuğun tepsisinde. köşede

bende hüzün, taze

 

               elma şekeri  yalıyor ay kız

               sırtında lacivert jile

               yumuk ellerinden damladıkça bal

               siliyor apak yenlerine gömleğinin

               kızarıklığında aklı başına geliyor

               bakışlarında nil  çağlıyor ırmak ırmak

              

                ve korkuyla olacaklara akıyor

               çaresizliğine öylece bakakalıyorum

               

               sabırsız raylar

               alıp götürüyor treni

               gar veriyor,  bana beni  geri

 

              ayaklarım ağır, suskun

              merdivenden  iniyorum

              içimin dar sokaklarına

 

insanlarım  suskun

aklımla söyleşiyor anlar

               kent  suskun

 

               yüreklendiriyorum ayaklarımı

               o merhamet ninnisiyle

               

               serinlik, yol gösteriyor parmak uçlarıma

               anahtarım, çiçekli mor çantamda,  uyumuş

               çekip uyduruyorum kapıya,  usuldan öte

               aralanan notalarla

akşamın doygunluğu gıcırdıyor

 

 güneş,  sabaha

 gökyüzü , geceye

 ben, koltuğa çöküyoruz

               

 senli harfler olmadan

 bir gün daha  geçip gidiyor mevsime

 böylece…

 

                                        12 Temmuz 2008    

                               Nilay Çalışkan - Gülgün Çako

                                        İngiltere-Türkiye

 

/ Biga