İnsan beden ve ruh öğelerinden meydana gelen, canlı bir varlıktır ve yaşamını devam ettirebilmesi için bu iki öğeyi tatmin etmek zorundadır. Fiziksel olarak kendimizi nasıl tatmin edebiliriz? Örneğin; karnımızın aç olduğunu hissettiğimizde birşeyler yememiz, açlık güdüsünü tatmin etmemizdir. Bunun yanı sıra bütün gün yapılan yoğun bir çalışmanın ardından yorgun olduğumuzu hissedip, bir yere uzandığımızı ve hatta farkında olmadan uykuya daldığımızı hissettiğimiz görülmüştür. Daha nice böyle örnekler verilebilir.Yani kısacası insan fiziksel ihtiyaçlarını karşılayarak yaşamını devam ettirmek zorundadır.

Bunun yanısıra ruhsal isteklerimizde olmaktadır. Yine örnek verecek olursak, insan yaşadığı bu muazzam çevrenin nasıl var olduğunu bilmek istemektedir. Bu yüzdendir ki , insanoğlu ilk çağlardan beri bir tanrı ve inanış arayışına girişmiş ve farklı inanışları yani din kavramını meydana getirmiştir. Bunun ne şekilde meydana getirildiği yada hangi inanışın doğru olduğu konumuz olmadığından kısa kesip asıl konuya geçmek istiyorum. Bizler kendimizi fiziksel olduğu kadar ruhsal olarak da tatmin etmek zorundayız. Bunu yapmak için fazla zorlanmadığımızı fark etmişizdir. Fakat yetiştirmekle yükümlü olduğumuz çocuklarımız için aynı şeyi söylememiz mümkün değildir.Yani çocuklarımıza isteklerini gidermekte yardımcı olmak zorundayız. Eğer ki ilgi göstermezsek nasıl sonuçlar doğuracağını köprü altlarında, loş ışıkların bulunduğu dar sokaklara, kenar mahallelere, bakacak olursak rahatlıkla görebiliriz. Sizce çocuklarımız yada sokak çocukları neden tiner koklamak, sigara, alkol, esrar hatta eroin kullanmak gibi kötü alışkanlıklara alışırlar?

Çok acımasız oldular kimi zaman… Tokat gibi patladılar suratımıza..Nerden geldiğini anlamadığımız görünmez bir elin attığı bir tokat… Kimi zaman da hiçbir şey ifade etmediler bize… Harflerin yan yana getirdiği matematikdiler sadece öylesine sıralanıp giden..

.... Ben bunun ilgisizlikten ve şefkatsizlikten kaynaklandığı kanısındayım. Bir tv programında konuğum olan bir hocam ile bu konu üzerinde yoğunlaşmış ve onun başından geçen bir hadise beni çok etkilemişti. Sizleri de etkileyeceğini düşündüğümden buraya yazmayı uygun gördüm. Hocamız, ders arasında sınıfları dolaşırken, bir öğrencinin masaya yatıp, dalgın ve derin bir düşüncenin içinde olduğunu görür ve hemen yanına gider. Konuşmadan önce başını okşamanın daha doğru olacağını düşünür ve bu düşüncesini tatbik eder. Çocuk başını koyduğu masadan kaldırıp, gülümseyerek öğretmenine bakar. Bunun üzerine öğretmen, bu öğrencinin neyi, neden bu kadar düşündüğünü öğrenmeye çalışır fakat çocuk cevap veremez, o sırada zilin çalması nedeniyle ders vereceği sınıfa doğru yola çıkan hocamız, az önce başını okşadığı çocuğun onu takip ettiğini hisseder. Çocuk, hocamızın yanına geldiğinde, ağzından şu soru dökülür; "Öğretmenim başımı tekrar okşarmıszınız?" bu soruya anlam veremeyen hocamız, öğrencinin isteğini yerine getirdikten sonra derse gireceği sınıfa gider. Bu olanlara anlam verebilmek için bir araştırma yapmaya karar verir ve araştırmaya başlamak için de çocuğun ailesinden başlar. Sonuç olarak, babanın işi, annenin de sürekli komşu ziyaretlerine gitmesi sebebiyle çocuğa ilgi gösteremediğini öğrenir

Peki soruyorum size; "Ulu Önder Atatürk' ün kurduğu ve uğruna binlerce insanın can verdiği bu güzelim vatanı, doğru dürüst yetiştiremediğimiz çocuklarımıza mı emanet edeceğiz?" Hatta ondan da önemlisi; çocuklarımıza emanet edeceğimiz bu vatanın yok olduğunu görünce rahat uyuyabilecekmiyiz? "Hayır ben çocuğumu iyi yetiştiriyorum, gerekli ilgiyi gösteriyorum ve şefkatle yaklaşıyorum" diyenlere bir Türk vatandaşı olarak teşekkürlerimi sunuyorum, az önce yazdığım cümleyi söylemekte güçlük çekenlerden, kararsız kalanlardan ve çelişkiye düşenlerden biraz daha gayretli olmalarını önemle rica ediyorum... LÜTFENNN !!!