ELİF CAVRAR ÖZDORAMACI
gidecek köyü olmak................ , İnsanın ruhunun derinliklerinde hep bir özlem vardır: Bir gün köyüne dönmek. Belki bu özlem gençlik yıllarında bastırılabilir ama mutlaka bir gün ortaya çıkar. Doğup büyüdüğü, havasını soluduğu,hayatının en güzel yıllarını yaşadığı köyüne dönme ideali....Herkes bu idealle yaşar. Gidecek köyü olan herkesin hayalinde çocukluğunda ve gençliğinde diktiği çam ağaçlarının altında serinleme arzusu vardır. Anılarımız vardır köyümüzün her yanında geçmişe dair. Bize daha bir sevecen ve samimi bakar her şey.Yollarını daha huzurlu ve rahat katederiz. Sokaklarında günün her anında rahat ve güvenle yürürüz. Köyümüzdeki her şey bizim zihnimizde bir maziyi tazeler. Çeşmesinde, camisinde, bahçesinde, okulunda.... her yanında bizi geçmişe götüren anılarımız vardır. Hep düşünürüm gideceği köyü, döneceği bir yurdu olmayanları.... Sevincime sevinç katar gideceğim bir köyümün döneceğim bir yurdumun olması. Belki çocukluk ve gençlik yıllarımdaki gibi olmasa da benim diyeceğim bana ait bir köyüm var. Benim bir yurdum, bir cennetim var. Çocukluğumda anneciğimle diktiğim yıllar yılı büyümesini izlediğim, altında serinleyeceğim çam ağaçlarım var. Sokakta yürürken birkaç cümle edeceğim, kalbi güzel, yüzü güzel insanlarım var. Gül kokan ellerini öpeceğim, nur yüzlü dedelerim, ninelerim var. Çeşmesinde kana kana su içeceğim, deresinin şırıltısını dinleyeceğim vatanım var benim. İnsanın bütün güzellikleriyle içinde yaşattığı, geçmişte içinde yaşadığı, gelecekte hep içinde yaşamayı düşlediği bir köyü olması ne güzel değil mi....? Elif Cavrar ÖZDORAMACI |