HAYAT ALIŞMAYI ÖĞRETİR UNUTMAYI ASLA
Bir yaprak oldum kimsenin ulaşamayacağı dalların ucunda doğdum.
Büyüdüm, yaşlandım, yıprandım hırçın bir rüzgar hiç acımadan
vurdu ve koptum, dalımdan ayrımdım yere doğru yol aldım bir
süre sonra düştüm canım çok yandı. Yetmedi üstüme bastılar kırıldım,
parçalarım etrafa savruldu bir parçam sağa, bir parçam sola.
Ayırdılar beni önce sevdiğimden, sora da kendimden parçalarım
etrafa savrulurken günden güne olacaklar artık beni alakadar
etmiyordu, yakmıyordu canımı, hissetmiyordum hiç bir şeyi acıyı,
tatlıyı, soğuğu, sıcağı kısacası hayatı.
Bir süre sonra derin sularda buldum kendimi hiç kimsenin dalamadığı
kadar derinlere daldım, kimsenin görmediği balıkların yanında
mutluluğu aradım. Nefessiz kaldım tekrar gün yüzüne çıktım.
Sonra kafamı gökyüzüne çevirdim ayağa kalktım karanlıktı
göremiyordum hiçbir yeri ama artık ne görmek
nede duymak istemiyordum sadece koşmak koşmak koşmak
