O, rüku olmasa, dünyada eğilmez baslar,

Yaralanmış temiz alnından uzanmış yatıyor;

Bir hilal uğruna ya Rab, ne güneşler batıyor!

Ey, bu topraklar için toprağa duşmuş, asker!

Gökten ecdada inerek öpse o pak alnı değer.

Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhidi...

Bedrin aslanları ancak, bu kadar sanlı idi...

'gömelim gel seni tarihe!' desem, sığmazsın.

Herc u merc ettiğin edvara ya yetmez o kitaba...

seni ancak ebediyetler eder istiaba

'Bu, taşındır' diyerek Kabe'yi diksem başına;

Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;

Sonra gök kubbeyi alsam da, Rica nameyle,

Kanayan lahdine çeksem butun ecramiyle;

Mor bulutlarla acık türbene çatsam da tavan;

Yedi kandilli Süreyya’yı uzatsam oradan;

Sen bu avizenin altında, burunmuş kanına,

Uzanırken gece mehtabı getirsem yanına,

Gündüzün feci ile avizeni lebsiz etsem;

Tulleşen mağribi, aksamları sarsam yarana...

Yine bir şey yapabildim diyemem hatırana.

Sen ki, son ehil-i salibin kırarak savletini,

Şarkin en sevgili sultani Salahaddin'i,

Sen ki islimi kuşatmış, doğuyorken hüsran,

O demir çemberi göğsünde kırıp parçaladın;

Sen ki, ruhunla beraber gezer ecrimi adin;

Sen ki; asara gömülsen taşacaksın... Heyhat,

Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihat...