Bu yüksek okullar ilçelerin Üniversiteye tahsis ettiği boş veya yarı dolu kamu binalarında açıldı. Bugün hemen hepsi yeni okul ve yurt binalarında yaklaşık 300-600 öğrenci sayısıyla eğitim ve öğretime devam etmekteler. Bulundukları yere Üniversite öğretim elemanlarının ve Üniversite gençliğinin kültürlerini, enerjilerini, heyacanlarını katmakta, aynı zamanda yörenin ekonomisinine de büyük katkılar sağlamaktadırlar. Sizinde bildiğiniz yukarıdaki açıklamaların ışığında; “NEDEN İMRANLI İLÇESİ’ne de BİR YÜKSEK OKUL AÇILMASIN” düşüncesinden yola çıkarak, durumu saygıdeğer hocalarıma aktardım. Olumlu cevaplar alınca İlçemiz Belediye Başkanı’na durumu ileterek Rektör Bey’le yüksekokul için görüşmelerinin olumlu sonuçlar vereceğini ilettim

Kendisinden yeğenim vasıtası ile aldığım çok kısa cevap “Ben Rektörle görüştüm, tekrar bir heyet halinde gelmemize gerek yoktur” şeklinde oldu. Böyle olunca Rektör Bey’den kendim randevu alarak; İlçemize bir yüksekokul açılması konusunda İmranlı halkında yoğun bir isteğin olduğunu, yüksekokul için tahsis edilebilecek boş kamu binalarının olduğunu belirttim

Konuşmamızdaki olumlu hava üzerine durumu İstanbul ve İmranlı’daki iş adamlarına, esnaflara, Belediye Meclis üyelerine ve diğer arkadaşlarıma telefonla aktararak bir heyet halinde Rektör Bey’in yanına gelinmesinin olumlu sonuçlar vereceğini bildirdim ve bu iş için dernek kurma girişimini başlattım. 07.11.2008 Cuma günü İmranlı Kaymakamı’nı da bilgilendirmek için saat 16.40 civarında Kaymakam Bey’in yanına girdim

Kaymakam bey’e durumu açıkladım. Kaymakam bey’le yaklaşık 40 dakika süren görüşmemizin ilk ve son beş dakikasında konuya yaklaşımını belirten ve beni şoke eden sözleri aynen şöyleydi; “ Yüksek okul için yeni lise binasını vermem, eski lise binasını da vermem, işadamlarının yaptırdığı yurt’uda tahsis etmem, diğer kamu binalarını da vermem, bir heyetle Rektör’ün yanına da gelmem”. Rektör yüksek okul açacaksa gelir okulunu ve yurt’unu yapar bende o zaman gelirim. Ya da iş adamları yurt ve okul binası yapmayı taahhüt eder ve yapar, bende ilgilenirim. Kendisine, binaları isteyecek bir yetkili olmadığımı, görüşmemin sadece İlçenin Mülki Amiri’ni bilgilendirmek amaçlı olduğunu söyledim. 40 dakika süren görüşmemizin sonunda iyi akşamlar dileyerek yanından ayrıldım. Aynı akşam ve ertesi gün görüştüğüm, konuştuğum esnaf ve işadamlarından bir kaçı dışında olumlu bir hava görmeyince 08.11.2008 Cumartesi günü arabama binerek Sivas’a geldim. Bir kuş gibi uçarak sevinçle gittiğim İmranlı’dan, gördüğüm tavır karşısında abandone olmuş bir vaziyette geri döndüm

Ben böyle bir tavrı ne kitaplarda okudum, ne film’lerde gördüm, ne de birilerinden dinledim.4-5 günde kendime ancak gelebildim ve bu satırları 12.11.2008 tarihinde yazdım. İlçemizin yetkilileri, iktidardaki siyasileri ve önde gelir gözüken esnafları (Esnaf odası başkanı dahil) sanki sözbirliği etmişçesine nedenini anlamadığım bir sezsizlik içerisindeler. Herhalde dingin bir İmranlı, içine kapalı, sadece “kendilerinin sözlerine itibar edildiği” bir İmranlı çok hoşlarına gidiyor olmalı… Saygıdeğer İmranlı’lılar şimdi Sivas’ta çalışan arkadaşlarımla, “İmranlı Meslek Yüksekokulu’nu Kurma,Yaşatma,Güzelleştirme,Koruma ve Yüksek Öğrenim Gençlerine Yurt Yapma Derneği’ ni kurma çalışmalarına devam edip, derneğimizi kuracağım. Türkiye ve dünyanın her tarafında bulunan tüm İmranlı’lı hemşehrilerimizden konuya sahip çıkmalarını istiyor, selam ve saygılarımı sunuyorum