4.CÜZ

toprak 

uyku tadında çoğaltır ölülerini 
sınırsızlığın kapısını aralar ilhan'larda* 
kendini beğenmiş sabır taşı 

ağır aksak adımlarla adamlar / defnederler 
şiirleri o şehir denen gömütlüğün bulunmaz adresine 
zamansız batar diken, kalem tutan ele 

hava 

krizantem şarabının buğusuyla kasavetlenir hav(z)a 
ay kasketli gecelerin büyüsünü akıtır 
karpuz kabuğu düşmemiş denizine 

safrasını saklar her granit sancı 
akrofobi anlarında 


su 

yansıtır yüzünde / orta doğu çocuklarının dişlerini 
barut çiğnerken kirli güldürülen
öldürülen şeker rengi yağmurların 
tükenmez ardından 

barışa saklanır öpülmedik sevgili gamzesi 

ateş 

sönerken harlanır birden örümceğin nefesiyle 
nöbet mahpus damlarından süzülür kan çanak 

yanarsa yazıtura yanmazsa turayazı 
atar hakem, yere düşürür anasır-ı erbaanın onurunu 

mütemmim-cüz 

aforizmadan aforozmaya geçiş tünelinde 
tramvaydan bir istanbul düşecek ezik raylara 

sütü kesilmiş memelerinden anlaşılacak 
radyonun sustu(ruldu)ğu

A.Uğur Olgar

[ İmgelem, Sayı:15 ]