AlsahBlog/

YETER Kİ TEMMUZ OLMASIN

Bekir KOÇAK

bir resimde ben çizdim
yangın yeri temmuz
külüne küskün hüzünler
emer terini tenin
mermer beyazlığında çinili güvercin
yalnızlık mağrasında bir anlık
bir susar bin bakar
behçet ayla konuşur
asaf güneşe yalvar yakar
metin vermiş kolunu devri zamana
ışır gözlerinde halkın
şiirlerin külünde karar öfkesini
kaçarken inine yılan çıyan
vurulur sırtından türküler
otuz yedi el uzanır göğün maviliğine
susar temmuz
gülüne öksürür karanlık
ne çimen yeşili bahar
ne çiğdem rengi
uzatır ellerini hitit'ten urartu'ya
"kandan kına yakar"


adını değil rengini söyle gülün
yeter ki temmuz olmasın


vakit herkes için dar
çağrısız gelmişsek sivas şehri
sözler aynası yeryüzünün kendi
heykeline asılan kahrından dost
gülüne
ölümüne baş kaldıran
pir sultan uzun inci yol eri veysel
utanır toprağından

vakit herkes için dar
teller ten üzre nar
uzar bu ayrılık biliyorum
hıçkırıklar yazılır tarihe bir
behçet bir metin
söyleyeceğini söylemiş de olsalar
söndükçe maviliği gökyüzünün içim
yanar


tutsak güvercinler
sağar dağların morunu üstümüze
dilinde binlerce elif
karacaoğlan yelesi alaz atlar üstünde
alıcı heybesinde yunus
toprağın anlamlı tohumu
anadoluca büyük haykırış
üşür mü hiç bir yangından
yürekten dile coşan okyanus


işte biz buyuz
halk bilimi sağduyusunda
bezirci hoca ufka can
yarına çınar
şafak nasıl düşer tabutlara
gök ekin bitekliğinde sesin
ağlarsak öfkene söz geçmez
adına sivas küçük gelir
bin yıl geçse de aradan
ölümle yangın arası
çıkagelir aziz nesin

yok bundan böyle temmuzla
temmuz olmak
ne derse desin sivas şehri
üzgün akan kızılırmak
nasıl ulaşır uygarlığa
çıngıdan derya tutuşur
bir ateşe bakar çocuklar
bir küle

(Ekin Sanat, Temmuz 2005, Sayı 6, s.10)